Portal Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Krakowie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 maja 2025 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: SSA Grzegorz Krężołek

Protokolant: Katarzyna Kluz

po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2025 r. w Krakowie na rozprawie

sprawy z powództwa J. S. i R. S. (1)

przeciwko Bankowi (...) S.A. z siedzibą w G.

o ustalenie i zapłatę

na skutek apelacji strony pozwanej

od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie

z dnia 26 maja 2022 r. sygn. akt I C 2641/20

1.  zmienia zaskarżony wyrok w punktach II i III jego sentencji, w ten sposób, że:

a) punktowi II nadaje treść:

„ II zasądza od strony pozwanej Banku (...) S.A. z siedzibą w G. na rzecz powodów J. S. i R. S. (1) łącznie kwotę

98 323,73 zł (dziewięćdziesiąt osiem tysięcy trzysta dwadzieścia trzy złote siedemdziesiąt trzy grosze), a w pozostałym zakresie roszczenie pieniężne powodów oddala”;

b) uchyla dotychczasowy punkt III. wyroku, a dotychczasowemu punktowi IV. nadaje oznaczenie jako III.;

2.  oddala apelację w pozostałym zakresie;

3.  zasądza od strony pozwanej Banku (...) S.A. z siedzibą w G. na rzecz powodów J. S. i R. S. (1) łącznie kwotę 4050 zł (cztery tysiące pięćdziesiąt złotych) z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty, tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.

Sygn. akt : I ACa 1230/22

UZASADNIENIE

Na wstępie należy wskazać , iż zgodnie z treścią art. 327 ¹ § 2 kpc w zw. z art. 391 §1kpc., pisemne motywy rozstrzygnięcia mają zachowywać zwięzłość.

Odwołując się do tej reguły, Sąd Apelacyjny uzasadniając wydany wyrok, przedstawi tylko kluczowe elementy faktyczne oraz dotyczące oceny prawnej roszczeń powodów : niepieniężnego o ustalenie oraz pieniężnego o zwrot części dotąd spełnionych świadczeń, poddanych pod osąd Sądów obu instancji, które zdecydowały o jej treści.

Uwzględniając w całości , zgłoszone przez powodów J. S. i R. S. (1) , w pozwie przeciwko Bankowi (...) S.A. z siedzibą w G. roszczenia : o ustalenie nieważności umowy kredytu Budowlano - Hipotecznego , denominowanego w walucie franka szwajcarskiego nr (...)- (...) zawartej w dniu 7 listopada 2005r pomiędzy nimi a poprzednikiem prawnym strony pozwanej , Bankiem (...) S.A. z siedzibą w K. , wobec niedozwolonego charakteru części jej postanowień a w szczególności ust.2 i 4 stanowiącego jej integralną część Załącznika nr(...) , oraz zasądzenie od strony przeciwnej na ich rzecz kwot 105 653, 77 zł oraz 15 893,55 franka szwajcarskiego, w odniesieniu do obu kwot z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 31 października 2020r do dnia zapłaty , jako spełnionych na rzecz kredytodawcy nienależnie, oraz obciążenia przeciwnika procesowego kosztami sporu,

w warunkach , gdy strona przeciwna domagała się oddalenia powództwa w całości , wobec braku niedozwolonego charakteru kwestionowanych postanowień umownych i postulując przyznanie na swoją rzecz kosztów postępowania ,

Sąd Okregowy w Krakowie , wyrokiem z dnia 26 maja 2022r :

- ustalił , że umowa kredytu z 7 listopada 2005 r. nr (...)- (...) , zawarta pomiędzy powódką J. S. i R. S. (1) , a stroną pozwaną Bankiem (...) S.A. w G. jest nieważna[ pkt I];

-zasądził od strony pozwanej na rzecz powodów 105 653,77 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od tej kwoty od dnia 31 października 2020 r. do dnia zapłaty[ pkt II ] ;

-zasądził od strony pozwanej na rzecz powodów 15 893,55 CHF z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od tej kwoty od dnia 31 października 2020 r. do dnia zapłaty [ pkt III] oraz

- orzekł , że co do zasady, koszty procesu ponosi w całości strona pozwana, a ich szczegółowe rozliczenie pozostawił referendarzowi sądowemu.[ pkt IV sentencji wyroku ]

Za niesporne pomiędzy stronami Sąd I instancji uznał następujące okoliczności :

W dniu 25 października 2005 r. powodowie złożyli do poprzednika prawnego strony pozwanej Banku (...) S.A. z siedzibą w K. wniosek o udzielenie kredytu w walucie franka szwajcarskiego , którego kapitał będzie równowarty kwocie 130 000 zł.

Wniosek stanowił wzorzec formularza , którym posługiwał się bank. Powodowie mieli możliwość wyboru waluty kredytu oraz tej, w której będą spłacać zobowiązanie kredytowe.

Umowa kredytu nr. (...)- (...) została podpisana w dniu 7 listopada 2005r.

Kapitał został wypłacony kredytobiorcom w pięciu transzach, na ich odrębne wnioski z 7 listopada 2005r , 27 lutego 2006r , 30 maja 2006r , 30 sierpnia 2006r i 27 lutego 2007r.

Kolejnymi czterema aneksami do niej , podpisanymi 3 listopada 2006r., 29 listopada 2006r. , 12 listopada 2007r. , 20 czerwca 2008r., 17 grudnia 2018r. i 16 grudnia 2019r., dokonano częściowej zmiany jej postanowień , co do terminu obowiązywania umowy , dookreślenia celu kredytu i sposobu zabezpieczenia spłaty zobowiązania kredytowego przez powodów , a także dokonywano rozliczeń , realizowanych przez małżonków S. , częściowych spłat.

Kursy franka szwajcarskiego do złotówki , w okresie po wypłacie powodom kapitału , stosowane przez stronę pozwaną , nie różniły się w stosunku do kursu średniego NBP o więcej niż 10 % , a średnio różnica ta wynosiła 2, 99 %.

W dniu 13 maja 2022r powódka złożyła oświadczenie , iż została pouczona o skutkach ewentualnego uznania umowy za nieważną .

W zakresie okoliczności spornych , Sąd Okręgowy ustalił , że :

umowa kredytu została podpisana w siedzibie banku. Przed nim kredytobiorcy zapoznali się z jej treścią oraz związanymi z nią dodatkowymi dokumentami. Zdecydowali się na zawarcie umowy kredytu denominowanego w walucie szwajcarskiej ponieważ był tańszy niż kredyt złotówkowy.

W lokalu mieszkalnym , który małżonkowie S. kupili za środki z kredytu, powód miał zarejestrowaną swoją działalność taksówkarską. Musiał bowiem określić miejsce jej prowadzenia.

R. S. (1) zdawał sobie sprawę z konsekwencji rozliczeniowych potencjalnego uznania ia umowy zawartej przez strony za nieważną.

O możliwości przewalutowania kredytu , co mogłoby wypłynąć na obniżenie wysokości obciążających powodów rat , kredytobiorcy dowiedzieli się ze środków masowego przekazu.

Ocenę prawną roszczeń powodów , które uznał za zasadne, Sąd I instancji oparł na stwierdzeniach i wnioskach , które zważywszy na obowiązek zachowania zwięzłości motywów , można podsumować w następujący sposób :

a/ powodowie mają interes prawny – w rozumieniu art. 189 kpc - w żądanym ustaleniu nieważności umowy , którą podpisali , gdyż tylko uwzględnienie sformułowanego przez nich roszczenia niepieniężnego, usunie w sposób trwały stan niepewności do dalszych relacji pomiędzy stronami dla których była ona podstawą ,

b/ obydwoje małżonkowie , w chwili zawierania umowy mieli, w relacji z bankiem , status konsumentów w rozumieniu art. 22 ¹ kc.

Oceny tej nie zmienia okoliczność , iż R. S. (1) wskazał lokal mieszkalny kupiony za pieniądze z kredytu, jako miejsce wykonywania działalności gospodarczej. Charakter tej działalności i rodzaj czynności jakie w jej ramach , jako taksówkarz, podejmuje, wyklucza uznanie , iż kredyt został przeznaczony na potrzeby prowadzenia przezeń tej działalności. Celem zaciągnięcia tego zobowiązania przez powodów było zaspokojenie ich potrzeb mieszkaniowych,

c/ umowa zawarta w dniu 7 listopada 2005r. jest nieważna jako sprzeczna z art. 58 §1 kc albowiem kwestionowane przez powodów postanowienia załącznika nr(...)do niej, nie spełniają wskazanych w art. 69 ust 1 ustawy Prawo bankowe kryterium jasności sposobu określenia wysokości świadczenia , które ma na rzecz kredytobiorców spełnić bank , a ani zwrócić w formie rat.

d/ umowa jest nieważna także dlatego , że postanowienia te mają charakter abuzywny w rozumieniu art. 385 ¹ §1 kc. gdyż , dotycząc świadczeń głównych stron, w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami , rażąco naruszając interesy małżonków S. jako konsumentów i słabszej – wobec przedsiębiorcy - strony stosunku zobowiązaniowego, kształtują ich treść.

Potwierdzenie niedozwolonego charakteru tych postanowień prowadzi do nieważności całej umowy dla braku możliwości wypełnienia przez Sąd orzekający powstałej , w następstwie braku związania tymi postanowieniami powodów , luki , innymi postanowieniami wynikającymi z przepisów prawa powszechnie obowiązującego.,

e/ skutkiem uznania umowy objętej sporem stron za nieważną jest nie tylko ocena żądania ustalającego jako uzasadnionego ale także stwierdzenie , że świadczenia pieniężne dotąd spełnione na rzecz banku przez powodów i dochodzone w postępowaniu, w ramach roszczenia o zapłatę , mogą być zakwalifikowane jako nienależne, a wobec tego jako podlegające zwrotowi na rzecz J. i R. S. (1)

Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach procesu był art. 98 kpc i zasada odpowiedzialności za wynik sprawy.

Apelację od tego orzeczenia złożyła tylko strona pozwana , kwestionując je w całości.

We wniosku środka odwoławczego domagała się wydania przez Sąd II instancji orzeczenia reformatoryjnego , którym żądania powodów zostaną oddalone w całości, a powodowie obciążeni na rzecz strony skarżącej kosztami procesu i postępowania apelacyjnego wraz z odsetkami.

Środek odwoławczy został oparty na zarzutach :

- naruszenia prawa procesowego , w sposób mający dla treści wyroku istotne znaczenie , a to:

1/ art. 233 §1kpc poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny zgromadzonych dowodów i zastąpienie jej oceną dowolną . Jego konsekwencją były wady ustaleń faktycznych , które z drobiazgową szczegółowością zostały wskazane na k. 384- 388 akt Można je zwięźle podsumować w następujący sposób :

a/ pominięcie przez Sąd I instancji , że bank informował kredytobiorców o ryzyku walutowym w razie zawarcia umowy kredytu denominowanego w walucie szwajcarskiej [ strona skarżąca kwalifikowała kredyt jako walutowy ]. Wiedza o takim ryzyku po stronie J. i R. S. (1) wynikała w szczególności z treści załącznika nr (...) do umowy ,

b/ nie uwzględnienie ,iż to powodowie we wniosku kredytowym do poprzednika prawnego strony pozwanej , określili termin wypłaty kredytu , a w dniu wypłaty , także bank, nie znał ceny kursu kupna waluty w której denominowany był kredyt. Zatem wykluczonym jest aby w następstwie korzystania z kursów sprzedaży CHF oferowanych przez bank , doszło do naruszenia interesów powodów , a tym bardziej aby naruszenie to miało charakter rażący.

c/ Sąd I instancji całkowicie pominął to , iż poprzednik prawny, a następnie strona pozwana , stosowali kursy kupna i sprzedaży waluty szwajcarskiej wobec złotego , skorelowane ze średnimi kursami na rynku obrotu walutami a także , iż to powodowie składając kolejne wnioski o wypłatę części kapitału / po oznaczonym wówczas kursie przeliczenia / decydowali jakie zobowiązanie zwrotne - w zakresie ilościowym - na siebie przyjmują .

W konsekwencji nie można było ocenić postanowień umowy stron dotyczących sposobu przeliczenia wysokości świadczeń wzajemnych , jako abuzywne.

Zarzucana wada miała polegać także na nie objęciu oceną Sądu Okręgowego okoliczności , że w czasie trwania umowy powodowie akceptowali korzystanie przez bank z obowiązującej u niego Tabeli Kursów, a przed podpisaniem umowy mieli możliwość przenalizowania proponowanej im umowy także z punktu widzenia sposobu przeliczania na walutę obcą tak wypłaconego kapitału jak i ratalnych wpłat na poczet zobowiązania zwrotnego . Podpisując umowę na przyjętych warunkach, podjęli zatem świadomą decyzję zaciągnięcia zobowiązania kredytowego w tym kształcie,

d/ Sąd nie uwzględnił także , iż kredytobiorcy byli , po myśli §9 ust. 8 i 9 umowy , uprawnieni do spłaty zobowiązania kredytowego bezpośrednio w walucie szwajcarskiej ,z której to możliwości zaczęli korzystać od 2015r , co w istocie eliminowałoby zagrożenie ryzykiem walutowym , które w sprawie eksponowali jako podstawę kwalifikacji postanowień składających się na mechanizm przeliczeniowy jako niedozwolonych,

e/ nie wziął też pod uwagę , iż postanowienia spornej umowy mogły być z przyszłymi kredytobiorcami indywidualnie uzgadniane [ co do rodzaju umowy czy czasu kredytowania i wysokości rat ]. To , że powodowie na takie negocjacje nie zdecydowali się nie może obciążać , z rozważanego punktu widzenia, spełniania przesłanek abuzywności części postanowień , drugiej strony.

2/ art. 233 §1 kpc w zw. z art. 299 kpc i 247 kpc jako następstwa niezasadnego obdarzenia wiarygodnością , złożonej w charakterze stronny , relacji R. S. (1) mimo ,iż jego depozycje w zakresie braku właściwych informacji ze strony banku / /poprzednika prawnego strony powodowej / są sprzeczne z treścią dokumentów zgromadzonych w aktach , potwierdzających właściwe wykonanie przez kredytodawcę tego obowiązku wobec powodów jako klientów,

3/ art.235 ² §1 pkt 2 w zw. z art. 227 kpc oraz 278 §1 kpc , wobec nieuzasadnionego pominięcia przez Sąd wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu bankowości i rachunkowości mimo , iż wnioski z tego opracowania, odpowiadające na zagadnienia z tezy dowodowej sformułowanej przez bank w odpowiedzi na pozew, były doniosłe dla oceny roszczeń powodów,

4/ art. 235 ² §1 pkt 2 kpc w zw. z art. 227 kpc , poprzez nieuzasadnione pominiecie wnioskowanego przez stronę skarżącą dowodu z zeznań świadka M. K. mimo , iż jej wiadomości , dotycząc okoliczności towarzyszących zawarciu umowy kredytowej z powodami , były relewantne z punktu widzenia rozstrzygnięcia.,

5/ art. 316 §1 kpc , jako konsekwencji nie oparcia zaskarżonego orzeczenia o stan rzeczy z daty zamknięcia rozprawy w tym na faktach potwierdzających , iż umowa kredytowa może nadal pomiędzy stronami obowiązywać ,

- naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub nieprawidłowe zastosowanie:

I. art. 189 kpc w zw. z art. 58 §1 i 2 kc i uznanie ,iż powodowie mają interes prawny w żądaniu ustalenia nieważności umowy kredytowej mimo , że tak nie jest albowiem przysługuje im dalej idące roszczenie o zapłatę; Zaskarżony wyrok w żaden sposób nie prowadzi do ostatecznego usunięcia niepewności prawnej w odniesieniu do relacji stron wynikających z umowy,

II. art. 65 §1 i 2 kc w zw. z pkt 1 umowy zawartej w dniu 7 listopada 2005r. i wyrażenie nietrafnej oceny , iż kredyt zawarty przez strony był kredytem waloryzowanym walutą szwajcarską a nie walutowym mimo , że wskazane oraz inne wymienione w podstawie zarzutu postanowienia oraz praktyka wykonywania umowy , świadczyły właśnie o walutowym jego charakterze,

III. art. 353 ¹ kc w zw z art. 58 kc wobec niewłaściwego uznania , iż zawierając umowę tej treści strona pozwana przekroczyła granice swobody umów [ a przez to czynność prawna dokonana przez strony sporu jest nieważna ] ,

IV. art. 385 ¹ § 1 k.c. wobec oceny , że postanowienia umowy mogą zostać uznane za abuzywne, podczas gdy brak było ku temu wystarczających podstaw w sytuacji gdy :

- sposób dokonywania przeliczeń kursowych był , w zakwestionowanych przez powodów postanowieniach , jednoznacznie oznaczony , tym bardziej , że od samego początku zobowiązanie kredytobiorców było określone w walucie szwajcarskiej [ a sam kredyt miał charakter walutowy ],

- kursy walutowe zamieszczone w Tabeli Kursów, stosowanych najpierw przez poprzednika prawnego a potem pozwany bank, wynikały z danych rynkowych

- powodowie byli , w sposób dostateczny poinformowani o ryzyku kursowym. Mieli możliwość spłaty zobowiązania we franku,

- sporne pomiędzy stronami postanowienia umowne nie dotyczą głównych świadczeń stron,

V. art. 385 ¹§1 i 2 kc w zw. z art. 58 §1 i 3 kc i 354 kc , 358 kc oraz 69 ust. 3 ustawy Prawo bankowe wobec przyjęcia , iż przy potwierdzeniu abuzywności wskazanych wyżej postanowień umowy z dnia 7 listopada 2005r. umowa nie może obowiązywać , chociaż jako kredyt walutowy może w dalszym ciągu wiązać strony , przy zastąpieniu sposobu przeliczania zastosowanego w niej średnim kursem franka szwajcarskiego , publikowanym przez Narodowy Bank Polski.

VI. art. 410 § 1 k.c. w zw z art. 405 kc oraz art 411 pkt 2 k.c., poprzez przyjęcie, iż w okolicznościach rozstrzyganej sprawy , strona pozwana była bezpodstawnie wzbogacona kosztem powodów , podczas sporna umowa była zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa i nie zawierała postanowień abuzywnych. Ponadto małżonkowie S. , spełniając kredytowe świadczenia zwrotne, realizowali swój obowiązek , zgodnie z zasadami współżycia społecznego,
VII. art. 481 §1 kc w zw. z art. 455 kc w zw. z art. 405 i 410 kc wobec niepoprawnego oznaczenia przez Sąd Okręgowy początkowego terminu płatności odsetek od zasądzonego świadczenia pieniężnego. Zdaniem strony skarżącej , odsetki mogłyby zostać potencjalnie naliczone dopiero od daty prawomocności orzeczenia , którym zostanie potwierdzony niedozwolony charakter postanowień , które powodowie zakwestionowali w rozstrzyganej sprawie,

Na podstawie art. 380 kpc , strona apelująca wniosła o przeprowadzenie przez Sąd Odwoławczy kontroli poprawności decyzji procesowych o nie uwzględnieniu wniosków o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadka M. K. oraz opinii biegłego z zakresu bankowości i rachunkowości , a w wyniku tej kontroli , o przeprowadzenie tych dowodów w postępowaniu odwoławczym.

Odpowiadając na apelację powodowie domagali się jej oddalenia , jako pozbawionej uzasadnionych podstaw oraz obciążenie przeciwnika procesowego kosztami postępowania apelacyjnego.

Kredytobiorcy sprzeciwili się także prowadzeniu w postępowaniu odwoławczym wnioskowanych przez przeciwnika dowodów.

W piśmie procesowym z dnia 9 kwietnia 2024r / por. k. 458-468 akt / , bank złożył procesowe oświadczenie o skorzystaniu z prawa zatrzymania w odniesieniu do świadczeń dotąd spełnionych przez kredytobiorców , do kwoty udzielonego kapitału tj. do sumy 126 898, 20 zł . Bank odwołał się przy tym do wcześniej dokonanego wobec J. i R. S. (1) materialnego oświadczenia o skorzystaniu z prawa zatrzymania z którym mogli się oni zapoznać .

W piśmie kolejnym , datowanym na 4 lutego 2025r strona skarżąca podniosła zarzut spełnienia świadczenia pieniężnego, odwołując się do faktu , iż kredytobiorcy w ramach postępowania sądowego jakie wszczął przeciwko nim bank o zwrot kapitału, złożyli oświadczenie o potrąceniu z wierzytelnością Banku (...) S.A. własnej pretensji finansowej m. in . obejmującą m. in tę stwierdzona w punktach II i III sentencji zaskarżonego wyroku.

W tym oświadczeniu żądali także zwrotu pozostałej części swojej wierzytelności , w kwocie łącznej 90 344. 15 zł.

Niesporna pomiędzy stronami okazała się okoliczność , iż materialne oświadczenie powodów nosi datę – nie jak wskazano w dokumencie 14 marca 2023r ale 14 marca 2024r. / por. k. 505-507 akt/ , a także to , iż przed jego złożeniem. powodowie wezwali bank do dobrowolnej zapłaty świadczenia wynikającego z tej wierzytelności , co nastąpiło w piśmie datowanym na 7 marca 2024r a bank otrzymał je 14 marca 2024r /por. zapis dźwiękowy rozprawy apelacyjnej z dnia 19 maja 2025r minuty 25-27 , zapis skrócony k. 525 v akt /.

Natomiast pełnomocnik procesowy banku przyznał , iż strona pozwana otrzymała to oświadczenie o potrąceniu w dniu 21 marca 2024r / por. k. 515 akt /

Rozpoznając apelację , Sąd Apelacyjny rozważył :

Środek odwoławczy banku jest uzasadniony w części , prowadząc do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób wskazany w punkcie 1 sentencji orzeczenia zmieniającego. O przyczynach wydania rozstrzygnięcia reformatoryjnego przez Sąd Odwoławczy będzie mowa w końcowej części motywów.

W pozostałym zakresie apelacja strony pozwanej , jako nieuzasadniona , uległa oddaleniu.

Przechodząc do jej oceny przypomnieć należy , że zarzut procesowy jest uzasadniony jedynie wówczas , gdy spełnione zostaną równocześnie dwa warunki.

Strona odwołująca się do niego wykaże , że rzeczywiście sposób postępowania Sądu naruszał indywidualnie oznaczoną normę [ normy ] formalne. Jednocześnie nieprawidłowości te prowadziły do następstw , które miały istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia. Nieco inaczej kwestię tę ujmując , zarzut procesowy jest usprawiedliwiony jedynie wówczas, jeżeli zostanie dowiedzione , że gdyby nie potwierdzone błędy proceduralne Sądu niższej instancji , orzeczenie kończące spór stron miałoby inną treść.

Biorąc pod rozwagę to generialium powiedzieć trzeba , że ma rację strona pozwana odwołując się do naruszenia przez Sąd I instancji art. 235 ²§1 pkt 2 kpc w zw. z art. 227 kpc.

Motywy jakimi posłużył się Sąd I instancji aby uzasadnić nieprzeprowadzenie wnioskowanego dowodu z zeznań świadka M. K. są zupełnie nieprzekonujące, szczególnie , że po pierwsze na znajdujących się w aktach dokumentach dotyczących spornej umowy kredytowej świadek ten występuje jako doradca klienta , stąd wniosek , iż samo odwołanie się do treści tych dokumentów jest wystarczające aby uznać treść jej zeznań za niedoniosłą dla ustaleń istotnych w sprawie , zważywszy na treść tezy dowodowej sformułowanej przez bank - razi dowolnością.

Po wtóre nie sposób przyjąć , jak czyni to Sąd niższej instancji , bez jakiegokolwiek uzasadnienia , że to o czym miały ten świadek zeznać , stanowi element wiedzy powszechnej.

Nota bene - chociaż tylko na marginesie z uwagi na fakt , że strona skarżąca nie sformułowała zarzutu naruszenia art. 327 ¹ § 1 pkt 1 i 2 kpc - Sąd Odwoławczy zauważa , iż sposób w jaki zostały sporządzone pisemne motywy orzeczenia decyduje o ich wadliwości konstrukcyjnej , przez przyjętą nomenklaturę w formie kolejnych ujętych cyfrowo i liczbowo punktów , małą czytelność w najistotniejszych elementach oceny prawnej , chaotyczną , powierzchowną i pozbawioną rzeczowości , bez odniesienia do ustaleń faktycznych rozstrzyganej sprawy, pogłębienia argumentację . W części , jak chociażby w odniesieniu do oceny rozmiaru ilościowego roszczenia pieniężnego , podstaw do oceny dochodzonego roszczenia jako nienależnego , a także tego, w jaki sposób Sąd ocenił żądanie naliczenia odsetek ustawowych za opóźnienie od niego - przyjmując ,iż ich początkową datą jest 31 października 2020r takiej oceny uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera zupełnie.

Powracając do zasadniczej części uzasadnienia wskazać należy , że ta, wskazana wyżej nieprawidłowość formalna postępowania Sądu I instancji zdecydowała o tym , że podzielając ten zarzut, Sąd II instancji dopuścił i przeprowadził ten dowód.

M. K. - obecnie pracownik (...) Bank S. A. - nie miała jednak istotnych dla rozstrzygnięcia wiadomości.

Z uwagi na znaczny od 2005r upływ czasu , nie pamiętała żadnych szczegółów dotyczących procedur jakie stosował poprzednik prawny strony pozwanej wobec potencjalnych klientów mających zamiar zaciągnąć kredyt waloryzowany w walucie szwajcarskiej.

/ por. zapis dźwiękowy zeznań świadka minuty 3-20, rozprawy apelacyjnej w dniu 19 maja 2025r – zapis skrócony k. 525 akt /

Tym samym wskazana nieprawidłowość nie mogła mieć wpływu na ostateczną treść wyroku. I dlatego ostatecznie sam zarzut także nie mógł być uznany za usprawiedliwiony w takim znaczeniu o jakim była mowa na wstępie tej części prezentowanych motywów orzeczenia.

Nieuzasadniony jest natomiast zarzut naruszenia art. 235 ² §1 pkt 2 kpc w zw. z art. 278 kpc poprzez to że Sąd nie przeprowadził dowodu z wnioskowanej przez bank opinii

biegłego z zakresu bankowości i rachunkowości .

Ponownie zauważając , że uzasadnienie zaskarżonego wyroku milczy na temat przyczyn jego nie uwzględnienia , Sąd Odwoławczy jednak ocenił ocenił , iż decyzja procesowa Sądu Okręgowego o jego oddaleniu była poprawna.

Oto bowiem , przy przyjętym stanowisku prawnym służącym ocenie obu poddanych pod osąd roszczeń , które należy uznać w tym zakresie - w którym przydatna mogłaby być opinia - za niewadliwe , prowadzenie tego dowodu dla weryfikacji tez sformułowanych przez bank w odpowiedzi na pozew jest zbędne.

Przy takiej ocenie , ponowienie tego dowodu przez apelanta czyni ów wniosek nieuzasadnionym w rozumieniu art. 381 kpc.

Odeprzeć należy także zarzut naruszenia art. 316 §1 kpc w sposób , który bank wskazuje w jego motywach.

Ocena abuzywności postanowień umowy z udziałem konsumentów jest prowadzona według stanu na datę jej zawierania. Zatem wszystko to , co towarzyszy jej wykonywaniu oraz w jaki sposób wówczas zmienia się jej treść jest, z tego punktu widzenia, pozbawione znaczenia prawnego . Odmienne zapatrywanie strony skarżącej , na którym zbudowała weryfikowany zarzut , czyni go nieusprawiedliwionym.

W tym kontekście dodać jeszcze należy , że dokumenty zgromadzone w aktach sprawy dostatecznie potwierdzają status małżonków S. , w czasie zawierania spornej umowy kredytowej jako konsumentów w rozumieniu tego pojęcia , którym posługuje się norma art. 22 ¹ kc.

Bank pomimo podniesionych w postępowaniu twierdzeń nie wykazał aby szczególnie zatrudnienie powoda jako taksówkarza i wskazania lokalu mieszkalnego , który kredytobiorcy kupili za pieniądze z kredytu , położonego w K. przy ul. (...) jako miejsca siedziby tej działalności , mogłoby być podstawą do uznania , iż udzielony kapitał służył finansowaniu tej działalności.

Przede wszystkim jednak przeczą takiej kwalifikacji przeznaczenia tych pieniędzy dokumenty znajdujące się w aktach , w tym sama umowa z 7 listopada 2005r.

Przechodząc do oceny ostatniego z zarzutów procesowych - naruszenia art. 233 §1 kpc i funkcjonalnie z nim powiązanych zarzutów faktycznych , Sąd II instancji także i one uznaje za nieuzasadnione.

Podzielenie ich bowiem wymaga od strony wykazania na czym, w odniesieniu do zindywidualizowanych dowodów, polegała nieprawidłowość postępowania Sądu, w zakresie ich oceny i poczynionych na jej podstawie ustaleń.

W szczególności strona ma wykazać dlaczego obdarzenie jednych dowodów wiarygodnością czy uznanie, w odróżnieniu od innych, szczególnego ich znaczenia dla dokonanych ustaleń , nie da się pogodzić z regułami doświadczenia życiowego i [lub] zasadami logicznego rozumowania , czy też przewidzianymi przez procedurę regułami dowodzenia.

Nie oparcie takich zarzutów ; procesowego i faktycznych na tych zasadach , wyklucza uznanie ich za trafne , pozostając dowolną , nie doniosłą z tego punktu widzenia , polemiką oceną i ustaleniami Sądu niższej instancji.

/ por. w tej materii , wyrażające podobne stanowisko , powołane tylko przykładowo, orzeczenia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2001, sygn. IV CKN 970/00 i z 6 lipca 2005, sygn. III CK 3/05 , obydwa powołane za zbiorem Lex/

Dopóty , dopóki ocena przeprowadzona przez Sąd mieści się w granicach wyznaczonych przez tę normę procesową i nie doznały naruszenia wskazane tam jej kryteria , Sąd Odwoławczy obowiązany jest ocenę tę , a co za tym idzie także wnioski z niej wynikające dla ustaleń faktycznych , aprobować .

Uwzględniając powyższe, zważywszy na to, w czym bank upatrywał błędów oceny i ustaleń Sądu niższej instancji , zarzuty te nie mogą być uznane za trafne.

W miejsce rzeczowej, opartej na wskazanych wyżej kryteriach , odniesionej do indywidualnie oznaczonych dowodów [ i opartych na wnioskach z tej oceny wynikających ustaleń faktycznych , które przez to miałyby być dotknięte podnoszonymi nieprawidłowościami ] , polemiki ze sposobem postępowania Sądu Okręgowego , skarżący bank ogranicza się do przeciwstawienia jego stanowisku własnej wersji tak oceny dowodów jak i faktów doniosłych dla rozstrzygnięcia , jego zdaniem poprawnej.

Nieprawidłowość Sądu na której zarzuty te zostały oparte , zgodnie z argumentacją apelanta - sprawdza się do tego ,że nie przyjął on wersji zdarzeń towarzyszących zawarciu umowy kredytowej z 7 listopada 2007r. i interpretacji prawnej jej postanowień, którą skarżący uznaje za prawidłową.

A według przebiegu zdarzeń , które bank uznaje za zgodną z rzeczywistością; J. i R. S. (2) zawarli z jego poprzednikiem prawnym Bankiem (...) S.A. z siedzibą w K. umowę kredytu walutowego i zostali w sposób dostateczny dla oceny jego skali , poinformowani, przy podpisywaniu umowy, o ryzyku walutowym łączącym się z taką umową , a rzeczywisty rozmiar ich zobowiązania kredytowego był oznaczony od samego początku w sposób prawidłowy i dla klientów banku czytelny , nie budzący ich wątpliwości.

Ponadto strona pozwana nie mogła tego ich obowiązku kształtować jednostronnie , w sposób dowolny , będąc związana wysokością kursów waluty szwajcarskiej określanej przez obiektywne siły panujące na rynku wymiany walut.

Już stwierdzenie takiego sposobu motywowania stawianych zarzutów wystarcza dla odparcia ich obu.

Dlatego jedynie na marginesie dostrzegając , że w istocie argumenty powołane dla ich potwierdzenia [ w rozbudowanej ponad rzeczywistą potrzebę formie redakcyjnej ] , nie dotyczą wprost oceny dowodów i okoliczności faktycznych ale prawnej weryfikacji okoliczności towarzyszących zawarciu umowy oraz kształtowania danych w Tabeli Kursów walut , które dla dokonywanych przeliczeń /stosowania klauzul przeliczeniowej - spreadau walutowego- i kursowej / , stosował najpierw jego poprzednik prawny, a później pozwany bank , z punktu widzenia przesłanek oceny postanowień umowy stron jako mających / bądź nie / cechy niedozwolonych.

Sąd II instancji dodaje jeszcze , iż , wbrew argumentacji strony pozwanej, umowa z dnia 7 listopada 2005r. nie była umowa kredytu walutowego ale denominowanego w walucie szwajcarskiej.

Wprawadzie suma kapitału została w niej określona we franku ale kredytobiorcy w ramach każdej transzy wypłaty kapitału otrzymywali złotówki i także w walucie polskiej [ aż do 2015r ] spłacali swoje zobowiązanie kredytowe.

Wbrew stanowisku skarżącego, niewadliwe jest stanowisko Sądu Okręgowego zgodnie z którym informacja przekazana powodom przy zawieraniu spornej umowy , o ryzyku walutowym była - z punktu widzenia ich interesów- możliwości racjonalnej oceny swojej sytuacji finansowej w warunkach wzrostu kursu waluty szwajcarskiej , w czasie jej obowiązywania przez wiele lat , niedostateczna i nietransparentna.

Sąd Odwoławczy uznaje także za trafną tę jego część , w której wskazywał , że skoro doniosła dla oceny ważności umowy jest chwila jej podpisania, to niezależnie od tego jakie dane kursowe zamieszczał bank / jego poprzednik prawny / w obowiązującej u siebie Tabeli Kursów,istotne było to , iż ta część postanowień umownych , która dotyczyła waloryzacji kredytu kursem CHF , nawet potencjalnie , dawała możliwość silniejszej stronie stosunku zobowiązaniowego - przedsiębiorcy- dowolnego /nieograniczonego / ustalania kursu przeliczenia złotówek na franka i odwrotnie , a nie to, czy bank stosował kusy przeliczeniowe wynikające z danych rynkowych.

Stąd bez znaczenia było też to , jak kwestia ta była regulowana później, a także jak kształtowałoby się zobowiązanie powodów , gdyby w miejsce danych kursowych z Tabeli Kursów , stosować średni kurs NBP.

W tym kontekście należy przywołać część zeznań , przesłuchanego w charakterze strony R. S. (1) , który relacjonował , że pracownik banku oferował mu jako jedyny kredyt denominowany we franku , zachwalając ten produkt jako odwołujący się do stabilnej waluty , której wzrost kursu w czasie będzie co najwyżej bardzo nieznaczny /por. k. 369 akt/ .

Nie ma też racji pozwany bank gdy ponosi zarzut naruszenia art. 233 §1 kpc w zw. z art. 299 kpc i 247 kpc przez to ,iż Sąd Okręgowy obdarzył wiarygodnością wskazane wyżej zeznania powoda.

Fakt podpisania przez kredytobiorców blankietowych potwierdzeń otrzymania informacji o ryzyku walutowym , nie wystarcza aby skutecznie podważyć wiarygodność relacji powoda co do tego , w jaki rzeczywiście sposób został poinformowany o nim w tym w szczególności o jego skali , która to informacja w istocie miała go upewniać jako klienta banku o tym , że ryzyko jest znikome a zaciągniecie tego rodzaju kredytu / a nie złotych co mieli w zamiarze według relacji R. S. powodowie / właściwie przyniesie im same pozytywne konsekwencje szczególnie w zakresie związanych z kredytem kosztów.

Z podanych powodów, uznając , iż zarzuty procesowe , w tym w szczególności zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i wynikających stąd błędów ustaleń , nie są zasadne , fakty uczynione przez Sąd I instancji podstawą kontrolowanego instancyjnie orzeczenia , jako prawidłowe Sąd Apelacyjny przyjmuje za własne.

Uzupełnia jej jedynie o okoliczności , które wynikają z treści wskazanych wyżej dokumentów przedłożonych przez strony na etapie postępowania apelacyjnego ,a dotyczące zarzutów spełnienia świadczenia zatrzymania i potrącenia oraz zgodnych oświadczeń pełnomocników stron co do dat w których te oświadczenia czy też wezwanie do zapłaty ze strony powodów były doręczone bankowi.

Uzupełnienie to obejmuje także ustalenia faktów , które nie były pomiędzy stronami sporne albo taż wynikają z wiarygodnych zeznań R. S. (1) .

Te dodatkowe okoliczności są następujące :

- umowa kredytowa z dnia 7 listopada 2005 r została zawarta pomiędzy małżonkami J. i R. S. (1) , a poprzednikiem prawnym strony pozwanej, Bankiem (...) SA z siedzibą w K..

- zaciągnięty przez powodów kredyt był kredytem denominowanym w walucie franka szwajcarskiego, a środki z niego, wyrażone w złotym, oraz a raty powodowie aż do 2015r., spłacali w walucie polskiej.

- pieniądze były przekazywane przez bank bezpośrednio developerowi albowiem w ten sposób była płacona cena za lokal mieszkalny kupiony u niego przez powodów , położony w budynku wielomieszkaniowym w K. przy ul (...),

- powodowie chcieli zaciągnąć zobowiązanie w złotówkach ale pracownik banku zachęcił ich do kredytu denominowanego twierdząc , że frank szwajcarski i jest stabilny , wahania walutowe są w czasie nieznaczne, a sam kredyt w obsłudze tańszy niż złotowy.

/ dowód : zeznanie powoda R. S. (1) k. 369 akt /.

Rozpoczynając, w oparciu wskazane wyżej ustalenia , ocenę zarzutów materialnych sformułowanych przez stronę pozwaną , od zarzutu naruszenia art. 189 kpc , Sąd Odwoławczy uznaje , iż nie jest on uzasadniony.

Nie można zgodzić się z apelującym, iż przysługujące powodom roszczenie o zwrot kwot uiszczonych na rzecz banku tytułem spłat rat kredytu, zapewni im , w relacji z nim odpowiednią , a przy tym kompleksową i wystarczającą dla ich sfery prawnej, ochronę.

Zauważyć należy, że umowa kredytu zawarta została między stronami na okres trzydziestu lat.

Ewentualne uwzględnienie powództwa o zapłatę nie usunęłoby stanu niepewności pomiędzy stronami co do dalszego obowiązywania umowy oraz istnienia praw akcesoryjnych jak chociażby hipoteki ustanowionej na nieruchomości lokalowej położonej w K. . Bez uznania umowy za nieważną, ze skutkiem ex tunc strona pozwana mogłaby potencjalnie skorzystać z ustanowionych na swoją rzecz zabezpieczeń spłaty zobowiązania kredytowego.

W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że[ w tym wypadku powodowie ] zachowują interes prawny do wytoczenia powództwa o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego, mimo przysługującego im powództwa o świadczenie lub mimo wytoczenia przeciwko nim takiego powództwa przez stronę przeciwną, na podstawie spornego stosunku prawnego, jeżeli z tego stosunku wynikają jeszcze inne lub dalej idące skutki, których dochodzenie w drodze takiego powództwa nie jest możliwe lub nie jest jeszcze aktualne.

W takim wypadku tylko powództwo o ustalenie nieważności umowy / nieistnienia stosunku prawnego / może definitywnie rozstrzygnąć niepewną sytuację prawną powodów i zapobiec także na przyszłość możliwym sporom, a tym samym w pełny sposób zaspokoić ich interes prawny.

/ por bliżej wskazane jedynie przykładowo orzeczenia SN z dnia 30.10.1990 r. I CR 649/90, z 27.01.2004 r. II CK 387/02, z 2.07.2015 r. V CSK 640/14- wszystkie powołane za zbiorem Legalis/.

Nie ma też racji strona pozwana formułując zarzuty naruszenia art. 385 ¹§1 i 2 kc w powiązaniu ze wskazanymi przez bank przepisami kodeksu cywilnego oraz ustawy Prawo bankowe

Zostaną one omówione w sposób zbiorczy, skoro za ich pośrednictwem strona pozwana kwestionuje w istocie dwa elementy oceny Sądu I instancji.

To , że postanowienia umowy kredytowej, w tym w szczególności postanowienia objęte załącznikiem 7 do niej , kwalifikowane przez powodów jako niedozwolone , mają taki charakter , mimo wypełnienia przez kredytodawcę bank obowiązków informacyjnych wobec kredytobiorców w odniesieniu zwłaszcza do mechanizmu waloryzacji / zastosowania klauzul przeliczeniowych / i ich konsekwencji dla wysokości obciążającego ich zobowiązania oraz ryzyka walutowego, tym bardziej oczywistego skoro , zdaniem banku , powodowie podpisali umowę kredytu walutowego,

Drugim elementem składającym się na tę apelacyjną krytykę są konsekwencje, które Sąd wyciągnął z potwierdzenia abuzywności części postanowień umowy z dnia 7 listopada 2005r , ustalając jej nieważność w całości.

Przepisy art. 385 ¹ i następnych k.c. dotyczące niedozwolonych postanowień umownych mają charakter szczególny , w stosunku do tych norm , które mają generalne zastosowanie do kształtowania przez kontrahentów treści umowy.

Stanowią one implementację w polskim prawie postanowień dyrektywy nr 93/13/ EWG, w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich.

Sądy krajowe, stosując prawo wewnętrzne, zobowiązane są tak dalece, jak jest to możliwe, dokonywać jego wykładni w świetle brzmienia i celu tej Dyrektywy, tak aby osiągnąć przewidziany w niej rezultat, a zatem zastosować się do art. 288 akapit trzeci Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

/por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 VI 2016 r., C-377/14./.

Przewidziana przez art. 385 ¹kc sankcja bezskuteczności wobec konsumenta niedozwolonego postanowienia umownego ma dla jego interesu i pozycji wobec drugiej – silniejszej strony kontraktu - działanie ochronne i jest dla niego obiektywnie korzystniejsza, aniżeli sankcja nieważności wynikająca z normy ogólnej 58 kc oraz 353 ¹ kc.

W ten sposób konsument jest chroniony przed upadkiem całej umowy. To on może zrezygnować z przysługującej mu ochrony prawnej przed nieuczciwymi postanowieniami czynności prawnej co spowoduje , że od jego swobodnej i uświadomionej decyzji zależy czy uznaje , iż jego interes przemawia dostatecznie za tym , że pomimo abuzywności niektórych spośród postanowień, umowa będzie nadal obwiązywać. Zatem normę 385 ¹ k.c. należy traktować jako lex specialis względem ogólnej regulacji kodeksowej jaką jest art. 58 §1 i 2 oraz 3 kc oraz art. 353 ¹kc.

W konsekwencji , zarzuty niedozwolonego charakteru postanowień umowy objętej sporem, mogą być oceniane z punktu widzenia tylko tego przepisu, a nie ogólnych, wskazanych wyżej, norm kodeksowych.

Dlatego mimo , iż bank zasadnie stawia zarzut naruszenia przez Sad I instancji art. 353 ¹ kc w zw z art. 58 kc gdyż zawarcie w listopadzie 2005r umowy kredytu denominowanego w walucie obcej było , w świetle także ówczesnej treści art. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe dopuszczalne , właśnie w odwołaniu się do zasady swobody umów to jednak ten błąd nie miał wpływu na apelacyjną ocenę wyroku z 26 maja 2022r skoro Sąd I instancji dokonał weryfikacji umowy stron także z punktu widzenia abuzywności części jej postanowień i ich skutków dla jej ważności jako całości.

Sąd I instancji nie popełnił zarzucanych mu błędów zastosowania art. 385 ¹ §1 i 2 kc ,w powiązaniu z innymi powołanymi przez stronę skarżącą , trafnie przyjmując abuzywność postanowień umowy stron , w szczególności tych , określających sposób waloryzacji /przeliczenia / waluty szwajcarskiej na polską i odwrotnie, według Tabeli Kursów obowiązujących u poprzednika prawnego strony pozwanej , a później w Banku (...) S.A z siedzibą w G.

To ten właśnie mechanizm , na zastosowanie którego kredytobiorcy jako klienci – konsumenci - nie mieli żadnego wpływu, ten bowiem był wprowadzony jednostronnie przez kredytodawcę na podstawie wzorca umownego i ostatecznie decydował o tym ile pieniędzy zostało ówcześnie małżonkom S. udostępnione przez bank oraz w jaki sposób poszczególne raty kapitałowo – kredytowe wpływały na rzeczywiste zmniejszenie ich zobowiązania kredytowego.

Taki ich charakter prowadził do nieważności umowy jako całości albowiem nie mogła ona nadal funkcjonować, w warunkach uznania tych klauzul za nie wiążące ich jako klientów banku.

Dodać jeszcze należy , iż jak wynika z ustaleń poczynionych w postępowaniu, żadne postanowienie umowne spośród tych , które składały się na mechanizm służący opisanym wyżej przeliczeniom ,nie zostało z kredytobiorcami indywidualnie uzgodnione.

W szczególności bank nie dowiódł- mimo , że to na nim spoczywał obowiązek w tym zakresie- faktów pozwalających na wniosek przeciwny. Powodowie dokonali jedynie wyboru gotowego produktu przygotowanego przez przedsiębiorcę.

Dla zrealizowania przesłanki rzeczywistego wpływu konsumenta na treść postanowień umownych nie wystarczy wykazanie, że dowiedział się o treści postanowień których niedozwolony charakter podnosi, w odpowiednim czasie, a strony prowadziły w tym przedmiocie negocjacje.

Konieczne jest udowodnienie przez przedsiębiorcę , szczególnie jeżeli posługuje się przygotowanym przez siebie wzorcem , wspólnego ustalenia ostatecznej ich treści , w wyniku rzetelnych negocjacji, w ramach których konsument miał realny wpływ na treść określonego postanowienia umownego, chyba że zostało ono sformułowane przez niego i włączone do umowy na jego żądanie.

/ por. w tej materii także judykat Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2019r , sygn.IV CSK 443/18 , powołany za zbiorem Legalis /.

Takich indywidualnych uzgodnień przed podpisaniem umowy z J. i R. S. (1) nie było , w tym w szczególności, w odniesieniu do postanowień określających sposób, w jaki kwota kredytu i sumy rat kapitałowo odsetkowych, będą przeliczane z waluty szwajcarskiej na polską i odwrotnie.

W ocenie Sądu II instancji , kwestionowane w postępowaniu postanowienia umowne , wbrew kolejnemu argumentowi apelacyjnemu banku dotyczyły świadczeń głównych stron.

W utrwalonym obecnie orzecznictwie sądowym , zostało zgodnie przyjęte zapatrywanie o takim charakterze mechanizmu przeliczeniowego, w kredytach denominowanych i indeksowanych do waluty obcej [ waloryzowanych walutą obcą ]

/ por. powołane jedynie przykładowo wyroki Sądu Najwyższego: z 4 kwietnia 2019 r., sygn. III CSK 159/17, z 9 maja 2019 r., sygn. I CSK 242/18 i z 11 grudnia 2019 r., sygn. V CSK 382/18., wskazane za zbiorem Legalis /.

W tym miejscu powtórzyć należy dla pokreślenia stanowiska Sądu Odwoławczego , iż nie ma racji bank twierdząc , ze kredyt zaciągnięty przez powodów miał charakter kredytu walutowego.

Był to kredyt denominowany w walucie franka szwajcarskiego skoro kwota kapitału była wyrażona w tej walucie . Jednak bank wypłacił pieniądze w złotym i w złotówkach przez znaczny okres trwania umowy powodowie realizowali swoje świadczenie zwrotne. Zatem umowa stron przynależała rodzajowo do kredytów waloryzowanych walutą szwajcarską.

Taka jego kwalifikacja wyklucza podzielenie także kolejnego z zarzutów apelacyjnych banku - naruszenia art. 65 §1 i 2 kc , którego argumentacja opiera się na tezie skarżącego, o walutowym charakterze kredytu.

Obowiązek zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu w oznaczonych terminach spłaty , stanowi główne świadczenie kredytobiorcy. Natomiast klauzula według której dochodzi do przeliczenia dokonywanych przez niego wpłat rat na walutę obcą [ w tym przypadku na franka szwajcarskiego ] wpływa na wysokość tego świadczenia. To z zastosowania tego mechanizmu wynika to , w jakiej wysokości świadczenie główne ma być spełnione, co tym bardziej upewnia poprawność takiej jej kwalifikacji.

Wobec powyższego poddanie tych postanowień umownych kontroli pod kątem abuzywności jest możliwe tylko pod warunkiem, że nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny , a zatem jeżeli nie zostały wyrażone prostym i zrozumiałym językiem , nie spełniając tym samym wymogu przejrzystości materialnej, wynikającej z art. 4 ust. 2 oraz art. 5 dyrektywy nr 93/13/ EWG.

Jak wyjaśnił TSUE w wyroku z dnia 20 września 2017 r. , w sprawie o sygnaturze C - 186/16, wymóg wyrażenia warunku umownego prostym i zrozumiałym językiem oznacza, że warunek ten musi zostać zrozumiany przez konsumenta zarówno w aspekcie formalnym i gramatycznym, jak i w odniesieniu do jego konkretnego zakresu, tak aby właściwie poinformowany , a przy tym jako osoba dostatecznie uważna i rozsądna , mógł nie tylko dowiedzieć się o możliwości wzrostu lub spadku wartości waluty obcej, ale również miał realną możliwość oszacowania konsekwencji ekonomicznych takiego potencjalnego następstwa dla swoich zobowiązań finansowych.

Zdaniem Sądu II instancji, ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu , nie dają dostatecznych podstaw do uzasadnionego przyjęcia, iż w momencie zawierania umowy J. i R. S. (1) mieli możliwość uzyskania pełnego rozeznania co do wysokości świadczenia, które będą mieli obowiązek spełnić oraz i w szczególności , co do ryzyka zmiany kursu waluty w przyszłości , jak również wpływu tej zmiany na rzeczywiste saldo zobowiązania , przekładające się wprost na ich sytuację ekonomiczną , w dającym się przewidzieć realnie okresie , zważywszy , iż mieli związać się z bankiem węzłem obligacyjnym na okres trzydziestu lat.

W szczególności brak było , w dniu zawierania umowy , możliwości ustalenia wysokości zobowiązania ratalnego kredytobiorców wobec banku , / rat kapitałowo - odsetkowych / albowiem wysokość ta zależna była od danych zamieszczonych w nieokreślonej w umowie Tabeli Kursów, stosowanej przez bank . Przy tym sposób zamieszczania w niej tych danych także był pozostawiony wyłącznej jego decyzji. Klienci – konsumenci - nie mieli możliwości ich sprawdzenia ani tym bardziej jakiegokolwiek wpływu na ich rzeczywistą wysokość. Tym samym warunek jednoznaczności klauzuli waloryzacyjnej / przeliczeniowej i kursowej/ , nie został w umowie stron spełniony.

/ por. w tej materii także stanowisko SN zawarte w judykacie z 19 kwietnia 2021r., sygn. III CSK 159/17- powołanym za zbiorem Lex /.

Okoliczności ustalone w sprawie nie pozwalają na potwierdzenie , iż kredytobiorcy zostali przed podpisaniem umowy w sposób jasny , możliwie pełny i zrozumiały poinformowani o ryzyku walutowym, związanym z możliwością niekorzystnych zmian kursu franka szwajcarskiego w czasie.

Przy tym nie można uznać, że obowiązek ten został spełniony przez bank, który poprzestał na ogólnym pouczeniu o możliwości wzrostu kursu w czasie trwania umowy i wynikającym stąd wpływie na wzrost zakresu obowiązku finansowego jego kontrahentów.

Dla potwierdzenia wypełnienia przez bank obowiązków informacyjnych dotyczących ryzyka kursowego nie jest wystarczające odebranie od konsumenta standardowego oświadczenia, że o takim ryzyku został poinformowany. Taki właśnie blankietowy charakter mają oświadczenia powodów , w złożonych do akt dokumentach dotyczących umowy z 7 listopada 2005r.

/ por. w tej materii także wyrok SN z 27 listopada 2019r., sygn. II CSK 483/18 powołany za zbiorem Lex /.

Zgodnie z aktualnie obowiązującą w judykaturze wykładnią art. 385 ¹ §1 k.c. nie budzi wątpliwości, iż postanowienia umowy, które określają zasady przeliczenia kwoty udzielonego kredytu na złotówki przy wypłacie kapitału kredytu, a także spłacanych rat na walutę obcą, pozwalające bankowi swobodnie kształtować kurs waluty obcej, mają charakter niedozwolonych postanowień umownych.

/ por. wskazane tylko ilustracyjnie orzeczenia SN z 27 lutego 2019 r. sygn. II CSK 19/18 i z 29 października 2019 r. sygn. V CSK 382/18 , powołane za zbiorem Legalis /

Klauzule takie mają charakter abuzywny, gdyż kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają jego interesy. Przy czym sprzeczność z dobrymi obyczajami i naruszenie tych interesów polega, w tym wypadku, na uzależnieniu wysokości świadczeń banku i konsumenta od swobodnej decyzji silniejszej strony stosunku zobowiązaniowego / przedsiębiorcy/.

/ por. tylko ilustracyjnie wyroki SN z 13 grudnia 2018 r., sygn. V CSK 559/17 i z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt V CSK 382/18 powołany za zbiorem Legalis /.

W ocenie Sądu Apelacyjnego postanowienia łączącej strony umowy, w zakresie ryzyka walutowego oraz określające wskazany wyżej sposób dokonywania przeliczeń walut polskiej i szwajcarskiej , w odwołaniu się do danych kursowych kształtowanych jednostronnie przez bank, przybierających postać przygotowanych przezeń i obowiązujących w banku Tabel Kursów, uznać należy, za niedozwolone.

Nie ma znaczenia dla tej oceny to, w jaki sposób umowa w rzeczywistości była wykonywana i jak , po jej zawarciu , zmieniała się jej treść.

/ por. także uchwalę[ 7] Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. III CZP 29/17 powołaną za zbiorem Lex.

Przechodząc do oceny skutków niedozwolonego charakteru tych postanowień , wskazać na wstępie należy , iż zgodnie z treścią uchwały SN z dnia 7 maja 2021 sygn. III CZP 6/21 , powołanej za zbiorem Lex /, której stanowisko Sąd II instancji, w składzie rozpoznającym sprawę podziela, niedozwolone postanowienie umowne jest od początku, z mocy samego prawa, dotknięte bezskutecznością na korzyść konsumenta, który ewentualnie może udzielić następczo świadomej i wolnej zgody na to postanowienie i w ten sposób przywrócić mu skuteczność z mocą wsteczną.

W rozpoznawanej sprawie , o czym była już uprzednio mowa , stanowisko powodów było jednoznaczne co do tego, iż nie są zainteresowani , w warunkach abuzywności części postanowień, w utrzymaniu w dalszym ciągu umowy jako obowiązującej pomiędzy stronami.

Eliminacja tych postanowień z umowy powoduje brak możliwości określenia mechanizmu oznaczenia wysokości świadczenia jakie konsument - kredytobiorca - ma otrzymać od drugiej strony- skoro jak w rozstrzyganej sprawie - powodowie, otrzymali od banku złotówki po ich przeliczeniu według kursu / ceny / kupna waluty szwajcarskiej oraz byli zobowiązani spełniać na rzecz banku , w ramach umowy kredytu denominowanego w walucie szwajcarskiej odwołaniu się do kursu jej sprzedaży przez pozwany bank, wedle którego, [ w stanie faktycznym rozstrzyganej sprawy ] przeliczana miała być wpłata złotówkowa, mająca prowadzić do ograniczenia długu małżonków S..

Zgodnie ze stanowiskiem TSUE wyrażonym w motywach wyroku z dnia 3 października 2019r sygn. C – 260/18 , postanowienie art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13/ EWG , należy wykładać w ten sposób [a jest to wykładania, którą Sądy krajowe muszą brać pod uwagę przy rozstrzyganiu indywidualnych spraw , są bowiem nią związane ], iż stoi ono na przeszkodzie wypełnianiu luk w umowach spowodowanych eliminacją klauzul uznawanych za niedozwolone , wyłącznie na podstawie przepisów krajowych o charakterze ogólnym, nie będących przepisami dyspozytywnymi lub takimi , które będą mieć zastosowanie dlatego , że strony umowy wyrażą na to wolną i uświadomioną zgodę.

Takiej regulacji ,[ jak dotąd] w polskim porządku prawnym brak.

Nie można też w sposób usprawiedliwiony przyjmować , że wolą stron w 2005r. było zawarcie umowy kredytu waloryzowanego walutą obcą , bez mechanizmu waloryzacji wzajemnych świadczeń , na podstawie kursów waluty polskiej i szwajcarskiej, przy równoczesnym pozostawieniu wskaźnika LIBOR , stosowanego tylko w kredytach walutowych oraz indeksowanych do lub denominowanych w takim zagranicznym pieniądzu.

Analiza treści pozostałych postanowień umownych w tym w szczególności tych , które określały sposób wypłaty kwoty kredytu i warunki jej spłaty, takiemu zamiarowi w sposób nie budzący wątpliwości zaprzecza , by przypomnieć tylko sposób określenia wysokości należności odsetkowej i sposobu jej wyrażenia.

Skoro tak , to uzasadnionym jest wniosek zgodnie z którym tego rodzaju zabiegi , jakie postuluje bank w ramach zarzutów materialnych , mające polegać na utrzymaniu umowy w mocy , w powołaniu się na tę normę art. 358 §2 kc i przy jej zastosowaniu dla wypełnienia powstałych w niej luk treściowych są - szczególnie przy stanowczym, zrelacjonowanym wyżej , stanowisku procesowym powodów - niedopuszczalne - skoro prowadziłoby to , do tak znacznego przekształcenia umowy, iż wywołałoby skutek nie dający się pogodzić z charakterem stosunku prawnego nawiązanego przez strony czynności prawnej z 7 listopada 2005r

Trzeba także podkreślić , iż eliminacja postanowień niedozwolonych , o ile nie miałoby prowadzić do nieważności umowy jako całości , musi zapewniać to , że prawa i obowiązki stron są nadal ściśle oznaczone i w tym zakresie nie zachodzi skutek deformacji regulacji umownej, [także z punktu widzenia celu jaki strony chciały osiągnąć, wyrażając wzajemny konsens poprzez zawarcie umowy kredytowej określonego rodzaju, na oznaczonych naówczas warunkach].

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju deformacja , przy aprobacie dla argumentacji apelacyjnej banku , zwłaszcza zaważywszy na charakterystyczne elementy kredytu waloryzowanego walutą obcą , miałaby, przy jej potencjalnym utrzymaniu , miejsce.

Ma natomiast - chociaż tylko w części - rację bank podnosząc zarzut naruszenia art. 481 §1 kc w zw z art. 455 kc w zw. z art. 405 i 410 kc.

Możliwość dochodzenia świadczenia odsetkowego od zwrotnego roszczenia pieniężnego przez kredytobiorców – konsumentów, w warunkach potwierdzenia nieważności umowy w następstwie niedozwolonego charakteru części jej postanowień , w świetle aktualnej wykładni przez TSUE normy art. 6 ust. 1 Dyrektywy nr 93/13 zależy tylko ,od uprzedniego wezwania ze strony wierzycieli do spełnienia tego świadczenia i stwierdzenia stanu opóźnienia realizacji tego obowiązku po stronie banku - dłużnika.

Taki stan powstał w relacji pomiędzy stronami sporu , zdaniem Sądu II instancji [ dopiero ] w dacie doręczenia bankowi odpisu pozwu zawierającego żądanie spełnienia pieniężnego świadczenia zwrotnego/ por. k.94 v akt /

Było to bowiem równoznaczne z wezwaniem do jego zapłaty.

Nie zasadnie natomiast powodowie łączą ten stan po stronie banku z datą wcześniejszą a w szczególności z dniem 31 października 2020r.

Jak już wskazano wyżej , Sąd I instancji w motywach zaskarżonego wyroku nie przedstawił wyjaśnienia podstaw swojej aprobaty dla takiego stanowiska powodów.

Małżonkowie S. odwoływali się w tym zakresie do swojego pisma , skierowanego do drugiej strony sporu , datowanego na 13 października 2020r , które bank otrzymał w dniu 23 października 2020r/ por. k. 37-39 akt/

Tym nie mniej analiza jego treści , zatytułowanego „ Wezwanie do dokonania rozliczeń” , nie pozwala na potwierdzenie tego , że może być ono utożsamiane z jednoznacznym wezwaniem do zapłaty przez bank jakiejkolwiek konkretnej sumy świadczeń dotąd spełnionych przez kredytobiorców.

Pierwszym pismem w którym powodowie takie wezwanie sformułowali , odwołując się do zindywidualizowanych świadczeń , oznaczonych co do wysokości oraz okresów do których się odnoszą , w jakich powodowie spełniali je nienależnie, był pozew poczatkujący postępowanie w rozstrzyganej sprawie.

Dlatego , podzielając , chociaż z innych niż podane przez stronę skarżąca przyczyn , ten zarzut , Sąd odwoławczy uznaje , że roszczenia pieniężne dochodzone przez powodów /których wysokości zarówno w walucie polskiej jak i szwajcarskiej bank w postępowaniu nie kwestionował /[ nota bene Sąd I instancji temu zagadnieniu także nie poświęcił w motywach orzeczenia żadnej uwagi ani nie sformułował w tym zakresie ocen i wniosków], są należne J. i R. S. (1) z ustawowymi odsetkami od dnia 28 maja 2021r do dnia zapłaty , a w pozostałej części roszczenie odsetkowe jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu .

Wniosek taki będzie miał znaczenie dla dalszych rozważań Sądu II instancji, na temat podniesionego przez bank zarzutu spełnienia świadczenia , jako następstwa podniesienia przez powodów materialnego zarzutu potrącenia wierzytelności stwierdzonej nieprawomocnie w punktach II i III sentencji zaskarżonego wyroku. / o czym w dalszej części motywów /.

Stawiając zarzut naruszenia art. 410 §1 kc w zw. z art. 405 kc, i art. 411 pkt 1 i 2 kc i widząc jego realizację w tym , iż Sąd niższej instancji niezasadnie przyjął , iż bank jest bezpodstawnie wzbogacony [ tak bank rozumiał jednozdaniowe stwierdzenie Sądu niższej instancji odwołane do normy kodeksowej , pozbawione jakiekolwiek elementu argumentacji ] , kosztem kredytobiorców , strona skarżąca nie dostrzega , że zdaje się on stać na stanowisku zgodnie z którym pieniężne roszczenie zwrotne jest wynikiem uznania , iż podstawa świadczeń wzajemnych pomiędzy stronami od samego początku nie istniała, wobec nieważności umowy , która była dla spełnionych świadczeń kredytobiorców źródłem i racją prawną.

Już tylko na marginesie i dla porządku dodać należy , że bank nie dowiódł w postępowaniu , a nawet nie starał się tego czynić [ czy chociażby uprawdopodobnić ], iż rzeczywiście kwotą uzyskaną od małżonków S. nie jest już wzbogacony.

Nie ma też racji bank twierdząc , że podstawa na której jest wolny od obowiązku zwrotu tego świadczenia jest to , że powodowie spłacając kredyt , realizowali swój obowiązek w zgodzie z zasadami współżycia społecznego.

Ta podstawa normatywna wyłączenia obowiązku zwrotu ,dotyczy zupełnie innych sytuacji , gdy za jego brakiem przemawiają szczególne przyczyny o podłożu moralnym, ,które można potwierdzić po stronie podmiotu , na którym taki obowiązek spoczywa. Z pewnością bank do kręgu takich podmiotów , w relacji do kredytobiorców jako słabszej strony stosunku zobowiązaniowego wynikającego z umowy kredytu , nie przynależy.

Nieuzasadniony jest , podniesiony przez skarżący bank , na etapie postępowania apelacyjnego, zarzut zatrzymania zwrotnych świadczeń pieniężnych powodów do kwoty udzielonego małżonkom S. kapitału.

Powołując się na mogące być uznane za ukształtowane, najbardziej aktualne orzecznictwo SN , co do merytorycznej zasadności takiego zarzutu w tzw. „ sprawach frankowych „ / por. spośród kilku , stanowisko SN zawarte w judykacie z dnia 24 października 2024r , sygn. I CSK 2443/24 – powołanym za zbiorem Lex / , które Sąd Apelacyjny, w składzie rozpoznającym sprawę podziela ; przyjąć należy , iż w sytuacji gdy strona sporu , szczególnie bank – przedsiębiorca - w relacji z konsumentem może skutecznie powołać zarzut potrącenia wierzytelności wzajemnej , wobec pretensji finansowej drugiej strony , nie jest uprawniona do korzystania z zarzutu zatrzymania w powołaniu się , jako na jego źródło , na taką [ zdatną do potrącenia wierzytelność własną.

Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozstrzyganym sporze , a , jak dotąd bank z możliwości potrącenia nie zdecydował się skorzystać.

Kluczowe dla treści uzasadnianego wyroku są okoliczności , które zaistniały w relacjach pomiędzy stronami sporu już po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji.

Stały się one podstawą do sformułowania przez bank przed Sądem II instancji zarzutu spełnienia świadczenia / por. k. 485 akt/ .

Był on ściśle związany z faktem podniesienia przez powodów materialnego oświadczenia o potrąceniu z wierzytelnością banku , z tytułu zwrotu udzielonego kapitału , pieniężnej wierzytelności własnej , obejmującej m. in. tę , której dochodzili w rozstrzyganym sporze, a Sąd niższej instancji potwierdził nieprawomocnie w zaskarżonym orzeczeniu.

Trzeba przy tym podkreślić , iż odnosząc się do tego zarzutu , powodowie, za pośrednictwem swojego zawodowego pełnomocnika, nie tylko potwierdzili fakt dokonania takiego potrącenia ale uznali także , że zarzut spełnienia świadczenia , jako konsekwencja materialnego skutku potrącenia jest zasadny / aby pomimo tego stanowiska nadal twierdzić , że podtrzymują żądnie zapłaty w niezmienionym kształcie – /uwaga redakcyjna S.A. /

[ por. oświadczenia pełnomocnika powodów na rozprawie apelacyjnej w dniu14 kwietnia 2025r - minuty 4-7 oraz 13-17 , zapis skrócony k. 519 akt].

Przy takim stanowisku stron, a w szczególności powodów, wobec zrelacjonowanego zarzutu apelującego banku, Sąd II instancji był wolny od prowadzenia rozważań co do tego , jakie znaczenie dla oceny tego zarzutu ma fakt nie podniesienia przez stronę apelującą w rozpoznawanej sprawie [nawet ] procesowego zarzutu potrącenia wierzytelności wzajemnej z tytułu udzielonego kapitału.

Przedmiotem takiej oceny pozostało tylko to , jaki jest zakres materialnego skutku potrącenia dokonanego przez powodów dla ich wierzytelności pieniężnej roszczenia pieniężnego, której dochodzili w rozstrzyganej sprawie , a stwierdzonej nieprawomocnie przez Sąd Okręgowy w wydanym przezeń wyroku. Nieco inaczej kwestię tę ujmując , czy w następstwie tego potrącenia powodom należne jest nadal podtrzymywane przez nich roszczenie pieniężne, a o ile tak , to w jakim rozmiarze ilościowym.

Dla uporządkowania i zapewnienia przejrzystości dalszej części wywodu , przypomnieć należy , iż Sąd Okręgowy w wyroku z dnia 26 maja 2022r., zasądził na rzecz powodów kwoty 105 635, 77 zł oraz 15 893, 55 franka szwajcarskiego , w przypadku obu sum z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 31 października 2020r. do dnia zapłaty.

Z ustaleń dokonanych przez Sąd II instancji na podstawie przedstawionych przez strony dokumentów oraz niekwestionowanych wzajemnie oświadczeń ich zawodowych pełnomocników wynika , że :

a/ już po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji strona pozwana wytoczyła przeciwko J. i R. S. (1) , przed Sąd Okręgowy w Krakowie, powództwo o zapłatę /in solidum / kwoty 126 898, 20 zł wraz z odsetkami , tytułem zwrotu udzielonego im kapitału w ramach realizacji spornej w sprawie umowy kredytu. Postępowanie to , oznaczone sygnaturą I C 6147/23, pozostaje w toku,

b/ W reakcji na to żądanie powodowie wezwali bank do zapłaty kwoty łącznej 218 906, 24 złotego , która odpowiadała sumie 105 653, 71 zł oraz równowartości 25 428, 28 CHF , jako świadczeniom zwrotnym powodów, które spełnili w wykonaniu umowy dotąd łączącej strony. Wezwanie to bank otrzymał w dniu 14 marca 2024r. ,

c/ konsekwencją tego wezwania było złożenie przez J. i R. S. (1) wobec banku materialnego oświadczenia o potrąceniu tej wierzytelności [ przy oznaczeniu jej wysokości powodowie zastosowali kurs franka do złotego publikowany przez NBP na dzień składania oświadczenia ] z wierzytelnością banku z tytułu zwrotu kapitału w kwocie 128 562, 09 zł.,

d/ oświadczenie to strona pozwana otrzymała w dniu 21 marca 2024 r.

Przy takich ustaleniach - opartych na faktach wzajemnie niekwestionowanych przez strony -

w pierwszej kolejności wskazać należy , iż zgodnie ze stanowiskiem prawnym Sądu II instancji , z przyczyn , które zostały podane w poprzednim fragmencie uzasadnienia, powodom należna jest część świadczenia pieniężnego dochodzonego w rozstrzyganej sprawie , a mianowicie suma kwot 105 653, 77 zł oraz 15 893, 55 franka szwajcarskiego z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 28 maja 2021r. do dnia zapłaty.

Świadczenie to, po przeliczeniu jego części wyrażanej w walucie szwajcarskiej , według kursu franka do złotego , publikowanego na oficjalnej stronie internetowej Narodowego Banku Polskiego na dzień złożenia przez powodów materialnego zarzutu potrącenia- zważywszy także na wsteczny jego skutek, wynikający z treści art.499 in. fine kc – 14 marca 2024r, / kurs 4 , 453 zł za franka /, odpowiada łącznie, w zakresie należności głównej , sumie 176 427, 74 zł [ 105 653,77zł + 70 773, 97 zł ].

Świadczenie to powiększa należność tytułu odsetek ustawowych za opóźnienie od tej łącznej sumy , za okres pomiędzy 28 maja 2021r do daty kiedy potrącenie stało się możliwe , zatem do 14 marca 2024r., kiedy strona pozwana niespornie mogła zapoznać się z wezwaniem powodów do zapłaty świadczenia wynikającego z wierzytelności później objętej oświadczeniem o potrąceniu , a tym samym kiedy sama wierzytelność kredytobiorców stała się wymagalna.

Ustalając wysokość , w ten sposób określonej należności odsetkowej , Sąd Odwoławczy posłużył się kalkulatorem, odsetek ustawowych , dostępnym na stronie internetowej (...)

Jest to kwota 50 458,08 zł . Zatem wierzytelność , służąca w rozstrzyganym sporze powodom, zamyka się w łącznej kwocie 226 885, 82 zł .[ 176 427, 74 zł + 50 458, 08 zł ].

Powodowie tę wierzytelność mogli skutecznie potrącić z taką samą rodzajowo wierzytelnością banku , która jak wynika z ich oświadczenia odpowiadała sumie 128 562, 09 zł [ tego jej rozmiaru nie kwestionowała w postępowaniu strona pozwana].

Materialny skutek potrącenia obu w ten sposób oznaczonych wierzytelności wzajemnych stron , wskazany w art. 498 §2 kc powoduje , że nadal powodom należna jest kwota 98 323, 73 zł [ 176 427, 74zł + 50 458, 08zł ] – 128 562, 09 zł.

Przy czym kwota ta jest należna J. i R. S. (1) łącznie , ale bez odsetek. Należność odsetkowa przysługująca im tylko za okres pomiędzy 28 maja 2021r i datą wstecznego skutku potrącenia – 14 marca 2024r., została zaliczona przez Sąd II instancji , po myśli art. 451 §1 kc, przy braku jakikolwiek oświadczeń stron w odniesieniu do kolejności zaliczeń , w pierwszej kolejności na poczet długu jaki powodowie mieli wobec banku z tytułu kapitału.

Wsteczny skutek potrącenia, wywołujący skutek zapłaty , wykluczył możliwość uznania banku za [ nadal] pozostającego w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia pieniężnego, które nadal , biorąc pod rozwagę przedmiot rozstrzyganego sporu, obciąża stronę pozwaną wobec byłych kredytobiorców.

W warunkach , gdy pomimo zarzutu zapłaty mającego swoje źródło w potrąceniu dokonanym przez powodów podtrzymywali oni żądanie zapłaty świadczenia pieniężnego w całości , w zakresie w jakim dochodzona kwota przekroczyła nadal należne im świadczenie , powództwo zostało oddalone.

Z podanych powodów , w częściowym uwzględnieniu apelacji banku, Sąd II instancji zmienił zaskarżony wyrok w sposób wskazany w punkcie 1 sentencji orzeczenia reformatoryjnego , na podstawie art. 385 kpc.

W pozostałym zakresie środek odwoławczy strony pozwanej , jako nieuzasadniony podlegał oddaleniu , na podstawie art. 385 kpc / pkt 2 sentencji orzeczenia /,

Rozstrzygając o kosztach postępowania apelacyjnego, Sąd II instancji orzekł , na podstawie art. 100 kpc w zw. z art. 391 §1 kpc , przy czym stosując ten przepis uznał , iż jednak całością tych kosztów powinna zostać obciążona strona skarżąca. Jej apelacja, w odniesieniu do uwzględnionego roszczenia niepieniężnego okazała się być nieuzasadnioną, a korekta apelacyjna, w zakresie oceny roszczenia pieniężnego była przede wszystkim następstwem zarzutu potrącenia z którego powodowie mieli prawo skorzystać.

Wobec tego , także w tym zakresie, nie można zasadnie mówić o ich porażce procesowej.

Z tej tez przyczyny Sąd Odwoławczy nie wiedział też wystarczających podstaw do tego aby przy zmianie treści orzeczenia Sądu I instancji , korygować także zawarte w nim orzeczenie o kosztach procesu.

Kwota kosztów postępowania należna powodom łącznie za apelacyjny etap sporu stron , będąc pochodną wskazanej w apelacji wartości przedmiotu zaskarżenia , odpowiadając wynagrodzeniu ich zawodowego pełnomocnika , została ustalona na podstawie §2 pkt 6 w zw. z §10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 [ DzU z 2015 poz. 1800].

Suma ta została przyznana wraz z odsetkami o których , na podstawie art. 98 §1 ¹ kpc w zw. z art. 391 §1 kpc, Sąd Apelacyjny był obowiązany orzec z urzędu.