Portal Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Krakowie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 czerwca 2025 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: SSA Sławomir Jamróg

po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2025 r. w Krakowie na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa A. M.

przeciwko (...) S.A. w W.

o zapłatę

na skutek apelacji powódki

od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie

z dnia 28 września 2022 r. sygn. akt I C 566/20

1. zmienia zaskarżony wyrok:

- w punkcie II. w ten sposób, że dodatkowo zasądza od strony pozwanej (...) S.A. w W. na rzecz powódki A. M. kwotę 49.700 zł (czterdzieści dziewięć tysięcy siedemset złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 17 września 2019r. do dnia zapłaty a ponadto odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od wskazanej w punkcie I. kwoty 67.290 zł za okres od dnia 17 września 2020r. do dnia 14 stycznia 2020r.,

- w punkcie III. IV. i V. poprzez uchylenie punktu V, i nadanie nowej treści punktom III. i IV. :

„ III. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki, tytułem kosztów procesu, kwotę 11.422 zł (jedenaście tysięcy czterysta dwadzieścia dwa złote) z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego orzeczenia stronie pozwanej do dnia zapłaty;

IV. nakazuje ściągnąć od (...) S.A. w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Krakowie kwotę 1131,77 zł ( jeden tysiąc sto trzydzieści jeden 77/100 złotych), tytułem kosztów sądowych.”;

2. oddala apelację w pozostałej części;

3. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki, tytułem kosztów postępowania apelacyjnego kwotę 8.600 zł (osiem tysięcy sześćset złotych) z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty;

4. zarządza zwrot na rzecz A. M. kwotę 90 zł (dziewięćdziesiąt złotych) tytułem różnicy pomiędzy zaliczką pobraną na koszt dowodu z opinii biegłego a kosztami poniesionymi.

Sygn. akt I ACa 2155/20

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 września 2022 r., sygn. akt I C 566/20 Sąd Okręgowy w Krakowie zasądził od strony pozwanej (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na rzecz powódki A. M. kwotę 67.290,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 15 stycznia 2020 r. do dnia zapłaty (pkt I), oddalił powództwo w pozostałej części (pkt II), zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 3.798,04 zł tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty (pkt III), nakazał ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Krakowie tytułem części wydatków wyłożonych tymczasowo z sum Skarbu Państwa w toku postępowania: od A. M. kwotę 497,64 zł i od (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 634,13 zł (odpowiednio pkt IY i V).

Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowił następujący stan faktyczny:

A. M. jako właścicielka samochodu (...) B. model(...)o nr nadwozia (...), nr rej. (...) zawarła z pozwaną (...) S.A. z siedzibą w W. w dniu 13 marca 2018 r. umowę ubezpieczenia komunikacyjnego o nr (...) ważną od 15 marca 2018 r. do dnia 14 marca 2019r. Strony ustaliły sumę ubezpieczenia na kwotę 252.545,00 zł.

W dniu 7 marca 2019 r. syn powódki J. M. złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa kradzieży z włamaniem do pojazdu marki B. na szkodę powódki. W opisie zdarzenia wskazano, że pojazd posiadał uszkodzenia w rejonie klamki i zamka drzwi przednich lewych i uszkodzenia karoserii w tym rejonie. Wewnątrz pojazdu brak dwóch przednich foteli, panelu radia i klimatyzacji, drążka skrzyni biegów, a także widoczne poodcinane kable. Auto zostało pozostawione w miejscu zdarzenia ze względu na awarię pojazdu objawiającą się wyczuwalnymi drganiami koła kierownicy.

W dniu 8 marca 2019 r. powódka zgłosiła (...) S.A. szkodę polegającą na kradzieży wyposażenia pojazdu szczegółowo opisanego i wycenionego w kalkulacji z dnia 12 marca 2019 r. W kalkulacji kosztów stwierdzono, że koszty naprawy bez VAT wynoszą 177.982,51 zł, a z VAT 218.918,49 zł.

Pismem z dnia 20 marca 2019 r. (...) S.A. z siedzibą w W. poinformowała powódkę, że przewidywane koszty naprawy pojazdu marki B. uwzględniające współczynnik uszkodzeń ukrytych w wysokości 5% przekraczają 70% wartości rynkowej pojazdy. Ustalona przez pozwaną wartość pojazdu w stanie nieuszkodzonym wynosiła 174.600,00 zł, a w stanie uszkodzonym 107.310,00 zł, tym samym wysokość odszkodowania wynosi 67.290,00 zł. Pozwana poinformowała, że odszkodowanie zostanie wypłacone po ustaleniu jej odpowiedzialności za zdarzenie.

Komisariat Policji V w K. postanowieniem z dnia 29 maja 2019 r. umorzył śledztwo w sprawie zaboru w celu przywłaszczenia wyposażenia pojazdu marki B. (...) o nr rej. (...) (...), po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń w pojeździe, powodując straty na rzecz A. M. na kwotę 218.918,49 zł, zaistniałego w dniu 7 marca 2019 r. w K. wobec niewykrycia sprawcy przestępstwa.

Pismem z dnia 4 lipca 2019 r. pozwana poinformowała, że zgodnie z postanowieniami art. 7.1 ogólnych warunków ubezpieczeń komunikacyjnych (...) ustalonych uchwałą zarządu (...) S.A. nr (...) z dn. 14.09.2017 r. zakresem AC objęte są szkody polegające na uszkodzeniu, zniszczeniu lub utracie pojazdu, jego części lub wyposażenia, wskutek zajścia wypadku ubezpieczeniowego w okresie ubezpieczenia z zastrzeżeniem art. 12. Zgodnie z art. 3 ust. 99 lit. a wypadkiem ubezpieczeniowym jest zdarzenie niezależne od woli ubezpieczonego lub osoby uprawnionej do korzystania z pojazdu powodujące szkodę objętą zakresem AC.

Wskazano, że w przedmiotowej sprawie po wykonaniu szeregu czynności wyjaśniających i analizie dokumentacji w tym zwłaszcza z odczytu danych elektronicznych pojazdu wynika, że do uszkodzenia pojazdu doszło w okolicznościach innych niż deklarowane w zgłoszeniu szkody – sterowniki pojazdu odnotowały wcześniejszy demontaż elementów pojazdu zlokalizowanych w panelu kokpitu i tunelu środkowym.

Powódka pismem z dnia 16 grudnia 2019 r. odwołała się od decyzji (...) S.A. z dnia 4 lipca 2019 r. wnosząc o zmianę decyzji i wypłatę odszkodowania.

W odpowiedzi na odwołana pismem z dnia 14 stycznia 2020 r. poinformowała pozwaną o braku podstaw do zmiany dotychczasowego stanowiska i wypłaty odszkodowania za przedmiotową szkodę.

W uzasadnieniu wskazano po dokonaniu odczytu danych elektronicznych zawartych w nieulotnych pamięciach sterowników pojazdu. Zgodnie z zapisem danych stwierdzono, że część błędów polegających na przerwaniu przewodów łączących skradzione komponenty z systemem pojazdu rejestrowana jest przy stanie drogomierza 58203 km, podczas gdy stan obecny drogomierza i rejestracji większości błędów wynosi 58206 km. Błędy te obejmują rejestrowaną przerwę w przewodach przełącznika dynamiki jazdy, przycisku (...), przycisku (...), przycisku pomocy przy parkowaniu czy czujniku kamery. Wszystkie te przyciski znajdują się w panelu kokpitu i tunelu środkowego, które zostały w wyniku przestępstwa skradzione z pojazdu. Prowadzi to do wniosku, że na 3 km przed obecnym stanem drogomierza komponenty zostały zdemontowane lub przygotowane do demontażu (zdemontowane na próbę). Ubezpieczyciel zwrócił uwagę, że demontaż komponentów nastąpił bez uszkodzeń elementów pozostawionych w pojeździe. Sugerując „dbałość”, w praktyce niespotykaną wśród osób dokonujących tego typu przestępstw. Ponadto zakres zdemontowanych części wskazuje na znaczny czas w jakim można je przeprowadzić 2-3 godzin. Natomiast z analizy monitoringu zabezpieczonego przez policję wynika, że całe zajście zarejestrowane na monitoringu trwało 13 minut. Powyższe wskazuje, że okoliczności kradzieży są inne niż deklarowane w zgłoszeniu szkody

Nadto Sąd Okręgowy ustalił, że różnice w odczytach sterowników co do wartości drogomierza choć występują, to są jednak niewielkie. Podczas badań przebiegu pojazdu na podstawie różnych sterowników takie zmiany wskazań drogomierza uznaje się za wiarygodne. Odczyt danych ze sterowników pojazdu w kontekście ustalonych zachowań i procedur elektroniki przedmiotowego pojazdu nie daje podstaw do wysunięcia tezy, że elementy wyposażenia pojazdu zostały zdemontowane 3 km przed miejscem pozostawienia pojazdu. Tym samym mogło dojść do szkody w opisywanych przez powódkę okolicznościach, gdyż zapisy sterowników nie wykluczają możliwości kradzieży wyposażenia pojazdu we wskazanym zdarzeniu. Możliwe jest zdemontowanie wszystkich elementów w czasie opisanym w protokole oględzin z nagrania monitoringu na którym uwieczniono zdarzenie, tym bardziej mając na uwadze, że elementy wyposażenia nie były rozpinane od wiązek elektrycznych a zostały od nich odcięte, a fotele były przytwierdzone jedynie 4 śrubami do podłogi. Jednocześnie odnosząc się do opisywanej przez J. M. awarii nie mogła być odnotowana przez sterowniki pojazdu, gdyż zgodnie z opisem miała charakter czysto mechaniczny.

Przy tym stanie faktycznym Sąd Okręgowy uznał, że do zdarzenia szkodowego doszło w taki sposób jak opisywała to w swoich pismach powódka, a tym samym nie doszło do naruszenia postanowień Ogólnych Warunków Ubezpieczeń Komunikacyjnych (...), w tym art. 3 ust. 99 lit. a, na który przy odmowie wypłaty odszkodowania powoływała się pozwana. Sąd Okręgowy odwołał się do obowiązków ubezpieczyciela wynikających z art. 805 §1 oraz §2 pkt. 1 k.c. w zw. z art. art. 824 § 1 k.c. i przyjął podstawy odpowiedzialności strony pozwanej. Zdaniem Sądu Okręgowego ubezpieczyciel nie zwolnił się od odpowiedzialności (art. 827 § 1 i 2 k.c w zw. z art. 6 k.c. i 232 k.p.c./ .). Sąd wskazał, że z postępowania dowodowego, w tym przede wszystkim opinii złożonych w sprawie przez biegłego rzeczoznawcę motoryzacyjnego i maszynowego inż. B. K. (1) wynika, że zarzuty pozwanej były nieuzasadnione. Biegły w swoich opiniach wyjasnił, że różnice w odczytach sterowników co do wartości drogomierza są niewielkie. Odczyt danych ze sterowników pojazdu w kontekście ustalonych zachowań i procedur elektroniki przedmiotowego pojazdu nie daje podstaw do wysunięcia tezy, że elementy wyposażenia pojazdu zostały zdemontowane 3 km przed miejscem pozostawienia pojazdu. Zdaniem biegłego mogło dojść do szkody w opisywanych przez powódkę okolicznościach, albowiem możliwe jest zdemontowanie wszystkich elementów w czasie w jakim doszło do zdarzenia zgodnie z zapisem monitoringu na którym uwieczniono zdarzenie. Wbrew więc twierdzeniom pozwanej usuniecie wyposażenia samochodu nie było dokonane z wyjątkowa dbałością. Elementy wyposażenia nie były rozpinane od wiązek elektrycznych a zostały od nich odcięte, podobnie jak pasy bezpieczeństwa, a fotele były przytwierdzone jedynie 4 śrubami do podłogi.

Odnosząc się do wysokości należnego powódce odszkodowania, Sąd wskazał, że wyliczenia dokonane na zlecenie powódki w ramach wyceny nr (...) z dnia 15 marca 2019 r. i wyceny E. o nr (...) nie mogą stanowić wyłącznego dowodu wysokości poniesionej przez nią szkody. Do wyliczenia wysokości poniesionej przez pozwaną szkody konieczne są wiadomości specjalne. Pozasądowa ekspertyza rzeczoznawcy sporządzona na zlecenie strony nie podlega ocenie Sądu jako dowód z opinii biegłego. Opinia prywatna nie może zastąpić dowodu z opinii biegłego sądowego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że powódka wykazała, iż poniosła szkodę w wysokości co najmniej 67.290,00 zł. Jest to kwota w wysokości jaką wyliczyła strona pozwana w toku postępowania likwidacyjnego szkody, zanim odmówiła powódce wypłaty.

Sąd zwrócił uwagę, że wezwaniem z dnia 29 lipca 2022 r., zwracał się do pełnomocnika strony powodowej o wskazanie, czy składa wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność wysokości szkody. Jako podstawę zasądzenia odsetek powołano art. 481 § 1 i 2 k.c. oraz art. 817 § 1 k.c. ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie trzydziestu dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku. Zawiadomienie o zdarzeniu ubezpieczeniowym po raz pierwszy zostało przekazane pozwanej już w dniu 8 marca 2019 r., tym samym powódce należne są odsetki od dnia 8 kwietnia 2019 r., jednak z uwagi na art. 321 k.p.c. zasądzono odsetki od dnia 15 stycznia 2020 r., tj. zgodnie z wnioskiem powódki zawartym w pozwie.

W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu, o czym orzeczono w pkt II wyroku.

Jako podstawę rozstrzygnięcia o kosztach Sądowych powołano art. 100 k.p.c.,

Apelację od tego wyroku wniosła powódka, zaskarżając wyrok w części oddalającej powództwo zarzucając:

1. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia tj.;

- art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnej oceny zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, a to w szczególności przedłożonych przez powódkę dokumentów tj. ekspertyzy technicznej z dn. 30.11.2019 r. nr (...) (i), wyceny E. (...) (ii), historycznych (aktualnych na dzień wniesienia pozwu oraz aktualizowanych na dzień wniesienia pisma procesowego z dn. 5 września 2022r..) ogłoszeń sprzedażowych tożsamego pojazdu w stanie nieuszkodzonym [iii] oraz nieuzasadnione przypisanie walory wiarygodności twierdzeniom pozwanej, iż wartość przedmiotowego pojazdu w stanie nieuszkodzonym na dzień wniesienia pozwu wynosiła 174.600 zł, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu przez Sąd I — instancji rażąco zaniżonej wartości pojazdu objętego polisą ubezpieczeniową Zakładu (...), a która to wartość odpowiada wprost twierdzeniom pozwanej podpartym jedynie o jej samodzielnie wyliczenia dokonane na podstawie danych z platformy (...) (vide pismo pozwanej z dn. 20.03.2019);

- art. 205 ¹ § 2 k.p.c. polegające na braku zarządzenia zwrotu odpowiedzi na pozew złożonej z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 205 ¹§1 k.p.c.;

- art. 327 ^{( 1)} § 1 pkt 1 k.p.c. polegające na braku wskazania przez Sąd meriti dlaczego uznał wyliczenia wartości szkody dokonane przez pozwaną za wiarygodne oraz braku wskazania przyczyn, dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dokumentom przedłożonym przez powódkę, podczas gdy dokumenty w postaci ekspertyzy technicznej z dn30.11.2019 r. nr (...)), wyceny E. nr (...), historycznych ogłoszeń sprzedażowych tożsamego pojazdu w stanie nieuszkodzonym (iii) są dowodami sporządzonymi przez niezaangażowane w proces osoby trzecie (w tym podmioty fachowe, wyspecjalizowane],zatem są dowodami obiektywnymi, nie będącymi autorstwa samych stron postępowania.

Powódka wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez podwyższenie zasądzonej kwoty 67.290,00 zł o kwotę dodatkową wynoszącą 52.800,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 17.09.2019 r. (zgodnie z żądaniem wyrażonym w piśmie procesowym pełnomocnika powódki (z dn. 5.06.2020 r.) do dnia zapłaty dla kwoty 52.800,00 zł oraz od dnia 17.09.2019 r. do dnia 21.10.2022 r. (data zaksięgowania na rachunku bankowym kwoty wynikającej z orzeczenia Sądu | - instancji) dla kwoty 67.290,00 zł..

Z ostrożności procesowej, wniosła o przeprowadzenie i dopuszczenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy samochodowego w zakresie wyceny wartości pojazdów na fakt wartości rynkowej pojazdu B. (...) model (...) o nr nadwozia (...) o nr rej. (...) na dzień przed wystąpieniem zdarzenia ubezpieczeniowego tj. 6.03.2019 r., mając na względzie, iż potrzeba powołania w/w dowodu powstała później niż na etapie postępowania dowodowego przed Sądem |-instancji, a to na podstawie art. 381 in fine w zw. z art. 278§ 1w zw. z art. 327 ¹§ 1 pkt 1 k.p.c.

Strona pozwana wniosła o oddalenie apelacji i o zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.

Pozwana wskazała, że kwestionowała zasadność powództwa tak co do zasady jak i co do wysokości. Podała, że wartość szkody to kwota 67290 zł zgodnie z § 18 ust. 4 owu AC.

Rozpoznając apelację Sąd Apelacyjny ustalił , że wartość pojazdu według stanu sprzed uszkodzeń oraz przy uwzględnieniu stanu wyposażenia pojazdu opartego na numerze VIN a także przy uwzględnieniu kalkulacji naprawy do wyceny (...),oraz przy uwzględnieniu danych dotyczących stanu pojazdu wynikających z opinii biegłego inż. B. K. (1), wynosi 224300 zł a wartość pojazdu w stanie uszkodzonym wynosi 109.310 zł.

(dowód: opinia biegłego inz M. R. k 344-403, opinia uzupełniająca k 438).

W pozostały zakresie uznano ustalenia Sądu pierwszej instancji za własne.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Na tym etapie postępowania spór dotyczy jedynie wysokości szkody. Strona pozwana otrzymała odpis pozwu w dniu 23 marca 2020r. Sąd wyznaczył termin 14 dni dla złożenia odpowiedzi na pozew . Odpowiedź zaś wpłynęła do Sądu w dniu 6 kwietnia 2020r. a wiec w terminie. Przepis art. art. 205 ¹ § 2 k.p.c. nie został naruszony.

Sąd pierwszej instancji zasądzając kwotę 67.290zł wskazał, że jest to kwota w wysokości jaką wyliczyła strona pozwana w toku postępowania likwidacyjnego szkody, zanim odmówiła powódce wypłaty. W istocie więc oparł rozstrzygnięcie przy przyjęciu wartości pojazdu na kwotę 174.600 zł wskazaną w ekspertyzie strony pozwanej k 21. W sytuacji jednak rozbieżności w przedstawionych przez strony wycenach dokonanych przez profesjonalistów, wskazane było dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z urzędu . Zauważyć bowiem należy, że ekspertyza (...) stanowiąca podstawę skierowania do powódki pisma z dnia 20 marca 2019r. (k 200) znacznie różniła się od wartości pojazdu wskazanej w polisie . Sąd Apelacyjny nie kwestionuje wprawdzie, że suma ubezpieczenia wyznacza górnej granicy odpowiedzialności ubezpieczyciela i nie stanowi kwoty, której wprost może zażądać ubezpieczający (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2024 r. II CSKP 1652/22), zwraca jednak uwagę, że obie strony uznawały tak określoną wartość pojazdu za adekwatną w chwili zawarcia umowy tj 252545zł (k 10). W tym kontekście bardziej wiarygodna była wartość wskazana w ekspertyzie strony powodowej i to nawet przy uwzględnieniu, że zdarzenie szkodowe nastąpiło w końcowym okresie objętym ochroną ubezpieczeniową. Słusznie strona powodowa zarzuca, że Sąd Okręgowy bliżej nie rozważył wartości wskazanej w ekspertyzie prywatnej, która również stanowi dowód na oszacowanie w aspekcie jej wydania przez profesjonalistę. Sąd Apelacyjny w tym składzie opowiada się za linią orzecznictwa , zgodnie z którą, dowód z opinii biegłego powinien zostać dopuszczony jeżeli rozstrzygnięcie wymaga wiadomości specjalnych i dowód jest niezbędny dla właściwej oceny zasadności powództwa. Dotyczy to także sytuacji, w której stronę reprezentuje fachowy pełnomocnik procesowy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2017 r. V CSK 629/16).

Dopuszczona w postępowaniu apelacyjnym opinia biegłego potwierdziła stanowisko powódki o wyższej wartości pojazdu sprzed zdarzenia. Szkodę powódki określa więc różnica pomiędzy wartością pojazdu wskazaną przez biegłego wg stanu sprzed uszkodzenia 224300zł a wartością w stanie uszkodzonym tj107310 zł . Nie wykazano by powódka sprzedała pozostałości za wyższą cenę.

Powyższe oznacza, że powództwo oparte na art. 805§1 i§2 pkt 1 k.c. w zw. z art. 824 ^{( 1)}§1 k.c. i §7 ust. 1 OWU (...) (k77) było zasadne w odniesieniu do kwoty 116.990 zł (vide opinia uzupełniająca k.440).

Słusznie Sąd Okręgowy uznawał, że świadczenie powinno zostać wypłacone w terminie 30 dni od zgłoszenia szkody i w dniu 8 kwietnia 2019r pozwana pozostawała w opóźnieniu , tym bardziej , że wcześniej zostało zakończone dochodzenie (art. 817§1 k.c.). Sąd Okręgowy jednak przeoczył, że wyrażając stanowisko końcowe powódka dochodziła należności od dnia 17 września 2019r. (k239/2) . Odsetki więc powinny zostać zasądzone zgodnie z rozszerzonym żądaniem .

Sąd Apelacyjny zmienił więc na podstawie art. 386§1 k.p.c. zaskarżone orzeczenie w punkcie II w ten sposób, że dodatkowo zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 49.700 zł (czterdzieści dziewięć tysięcy siedemset złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 17 września 2019r. do dnia zapłaty a ponadto odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od wskazanej w punkcie I kwoty 67.290 zł za okres od dnia 17 września 2020r. do dnia 14 stycznia 2020r. (w którym doszło do zaspokojenia roszczenia w tej części) .

Powyższe uzasadniało zmianę rozstrzygnięcia o kosztach według zasady odpowiedzialności za wynik sprawy przy zastosowaniu art.100 k.p.c. zdanie drugie w zw. z art. 98§1i§1 ¹ k.p.c. uznaniu , że powódka jest wygrywającym w wobec nieznaczności oddalenia powództwa. Na rzecz powódki zasądzono więc koszty procesu, na które składała się kwota opłaty od pozwu 6.005 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w osobie adwokata w wysokości 5.400,00 zł, opłata za złożenie pełnomocnictwa – 17 zł, czyli łącznie 11.422 zł. Pozwana winna ponadto pokryć na podstawie art. 113 uk.s.c. koszty sądowe w wysokości 1131,77 zł stanowiące wydatki związane z kosztami opinii biegłego, które nie zostały pokryte zaliczą.

Dalej idącą apelację oddalono na podstawie art. 385 k.p.c. .

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98§1i§1 ¹ k.p.c. w zw. z art. 391§1 k.p.c. przy zastosowaniu §2 pkt 6 i §10 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2023.1964 t.j.) i również przy uznaniu że na tym etapie powódka uległa tylko co do nieznacznej części swego żądania.

Na zasądzone koszty postępowania apelacyjnego w wysokość 8.600 zł składała się opłata od apelacji 2.640 zł, , wynagrodzenie pełnomocnika 4.050 zł oraz wykorzystana zaliczka na koszt dowodu z opinii biegłego 1910 zł (1300zl +610zł ).