Portal Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Krakowie

POSTANOWIENIE

Dnia 2 lutego 2026 roku

Sąd Apelacyjny w Krakowie, II Wydział Karny, w składzie:

Przewodniczący: SSA Tomasz Szymański

Protokolant: Natalia Samborska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Nowa-Huta w Krakowie Łukasza Żuradzkiego

po rozpoznaniu w sprawie

K. K.

skazanego z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. i inne

o wydanie wyroku łącznego

zażalenia obrońcy skazanego

na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie

z dnia 10 grudnia 2025 roku, sygn. akt III K 134/25

w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego

na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 634 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze

postanawia

I.  zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy;

II.  zwolnić skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków postępowania odwoławczego;

I.  przyznać od Skarbu Państwa na rzecz adwokat M. M. kwotę 295,20 złotych (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), zawierającą podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę udzieloną skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2025 roku, sygn. akt III K 134/25, Sąd Okręgowy w Krakowie: [pkt I] na podstawie art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego wobec skazanego K. K.; [pkt II] na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa; oraz [pkt III] na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokat M. M. kwotę 295,20 złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skazanemu K. K. [ vide k. 104-105].

Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła obrońca skazanego z urzędu, która zaskarżając je w części – w zakresie punktu I, zarzuciła:

1.  obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 85 k.k. poprzez przyjęcie, że nie zachodzą warunki do wydania wyroku sytuacji, gdy wyroki objęte wnioskiem skazanego dają podstawy do wydania wyroku łącznego;

2.  obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 572 k.p.k. poprzez ustalenie braku podstaw do wydania wyroku łącznego i umorzenie postępowania.

Podnosząc przedstawione zarzuty odwoławcze, skarżąca obrońca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu, a nadto o przyznanie jej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skazanemu [ vide k. 108].

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Zażalenie obrońcy skazanego nie zasługiwało na uwzględnienie.

Kontrola instancyjna wykazała, że wywiedziony środek odwoławczy jest nie tylko pozbawiony merytorycznej zasadności, ale nie został on sporządzony w sposób wymagany od podmiotu profesjonalnego. Przepis art. 427 § 2 k.p.k. stanowi, że: „[j]eżeli środek odwoławczy pochodzi od oskarżyciela publicznego, obrońcy lub pełnomocnika, powinien on ponadto [poza wskazaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia lub ustalenia, a także podaniem, czego się domaga, o których to warunkach mowa § 1 tego przepisu] zawierać wskazanie zarzutów stawianych rozstrzygnięciu oraz uzasadnienie”, tymczasem obrońca stawiając formalnie dwa zarzuty opierające się wyłącznie na kontestacji niezastosowania przepisów, nie przedstawiła jakiegokolwiek uzasadnienia zawierającego merytoryczną argumentację. Wreszcie błędne jest jednoczesne postawienie skarżonemu orzeczeniu zarzutu obrazy prawa materialnego – „art. 85 k.k.” i wtórnego do niego zarzutu obrazy procesowego, a to art. 572 k.p.k. (umorzenie postępowania w przedmiocie wyroku łącznego nie jest wynikiem samego niezastosowania przepisu procesowego, a procesową konsekwencją braku podstaw materialnych do połączenia kar wymierzonych skazanemu zgodnie z relewantnymi normami), nawet abstrahując od tego, że nie zawierają one skonkretyzowanej treści i polegają tylko na zakwestionowaniu tych norm. Dostrzegając, że w części zażalenia nazwanej „uzasadnieniem”, obrońca powołała się na subiektywną ocenę skazanego, który uważa, iż jego sprawa nie została należycie rozpoznana, to wszakże sensem procesowym wyznaczania skazanemu obrońcy z urzędu jest to, by złożył on prawidłowy – choćby w samym tylko aspekcie formalnym, wymaganym przez przepisy ustawy karnoprocesowej – środek zaskarżenia, a takich warunków brzegowych rozpoznawane zażalenie nie spełnia.

Odnosząc się w świetle powyższego do zarzutów odwoławczych obrońcy, których istotą pomimo wskazania na normy prawa karnego materialnego i równocześnie normy prawa procesowego, jest zakwestionowanie wyłącznie samej subsumcji dokonanej przez Sąd I instancji, należy wskazać, że są one w sposób oczywisty bezzasadne. Obrońca powołując się na naruszenie „art. 85 k.k.” i stwierdzając, że „wyroki objęte wnioskiem skazanego dają podstawy do wydawania wyroku łącznego”, nie wskazała, po pierwsze, tego na gruncie którego stanu prawnego podstawy te zachodzą i do jakiego brzmienia tego artykułu Kodeksu karnego się ona odwołuje, traktując tę normę prawa karnego materialnego określającą przesłanki kary łącznej de facto jak normę procesową. Co należy w tym kontekście podkreślić, konsekwencją materialnoprawnego charakteru regulacji Kodeksu karnego o karze łącznej jest zastosowanie co do niej art. 4 § 1 k.k., co jest o tyle istotne, że na gruncie trzech relewantnych dla oceny skazań K. K. stanów prawnych pod kątem podstaw do orzeczenia kary łącznej, ta instytucja ma różne przesłanki. Po wtóre – co wynika z powyższego – nie odwołała się ona jakkolwiek do tychże przesłanek.

Mając na uwadze, że skarżąca nie przestawiła tym samym żadnej argumentacji in meriti, do której można byłoby się ustosunkować, tutejszy Sąd wskazuje wyłącznie, że po weryfikacji instancyjnej podzielił w pełni konstatację Sądu I instancji co do braku podstaw do połączenia wymierzonych wobec skazanego kar i orzeczenia kary łącznej, wraz z klarownym przedstawionym w zaskarżonym postanowieniu jej uzasadnieniem. Zaaprobowana w pełni argumentacja tamtego Sądu nie wymagała powtórzenia w niniejszym postanowieniu.

Rozstrzygając o kosztach, zwolniono skazanego od poniesienia wydatków postępowania odwoławczego, bowiem ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe, skoro przebywa on obecnie w izolacji penitencjarnej, gdzie ma on ograniczone możliwości zarobkowania [ vide k. 129].

W punkcie III postanowienia, Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze w zw. z § 4 ust. 1 i 3 oraz § 17 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2026.87 t.j.), przyznał od Skarbu Państwa na rzecz adwokat M. M. – obrońcy z urzędu wyznaczonej skazanemu K. K., kwotę 295,20 złotych wraz z należnym podatkiem VAT tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały opłacone ani całości, ani w części – choć i w tym aspekcie zapis zażalenia jest niekompletny albowiem nie zawierała informacji (formuły), od której uzależnione jest uwzględnienie wniosku, co zostało uzupełnione dopiero na posiedzeniu.

Zważywszy na powyższe, orzeczono jak w petitum, na podstawie przywołanych tam przepisów prawa.